ร่างของเทพทั้งสามองค์ไม่ได้ถูกบันทึกไว้สินะ……หลินชีเยี่ยครุ่นคิดอย่างมีนัยสำคัญหยางเจี่ยนมองผิวน้ำที่กำลังเอ่อล้นในจอก เงียบไปครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยถามว่า“ดังนั้น ที่เจ้าบอกว่าเจ้าเป็นพี่ชายของข้า……เป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นในอนาคตหรือ?”“ใช่”“ข้าตายแล้วหรือ?”หลินชีเยี่ยชะงักอยู่กับที่“นอกจากวิญญาณตกสู่วัฏสงสารหลังความตาย แล้วคืนชีพกลับมาเกิดใหม่แล้ว ข้าก็นึกไม่ออกว่าจะมีความเป็นไปได้อื่นใดที่จะกลายเป็นน้องชายธรรมดาสามัญได้” หยางเจี่ยนเอ่ยอย่างสงบหลินชีเยี่ยจ้องมองเขาครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้า “คุณคืนชีพกลับมาเกิดใหม่จริงๆ ชาตินี้คุณชื่อหยางจิ้น เป็นลูกพี่ลูกน้องของผม”“หยางจิ้น……”เมื่อได้ยินชื่อนี้ ดวงตาของหยางเจี่ยนฉายแววประหลาดวูบหนึ่ง เขาหลับตาลงอย่างจนใจ ยกจอกขึ้น แล้วดื่มสุราวิเศษจนหมดรวดเดียวเขาสูดหายใจลึก แล้วถามต่อ“ในภพหน้า ครอบครัวของข้าจะอบอุ่นสมบูรณ์หรือไม่?”“อบอุ่น”“ในภพหน้า ข้าจะเป็นคนซื่อตรงได้หรือไม่?”“ได้”“ในภพหน้า ข้าจะสามารถปกป้องคนที่ข้าหวงแหนได้หรือไม่?”หลินชีเยี่ยเงียบไปครู่หนึ่ง “……ได้”ใบหน้าที่เย็นชาราวกับภูเขาน้ำแข็งของหยางเจี่ยนปรากฏรอยยิ้มน้อยๆ “ถ้าเช่นนั้นก็ดีแล้ว”“คุณไม่อยากถามหน่อยหรือว่าทำไมตัวเองถึงเข้าสู่วัฏสงสาร?”“เมื่ออนาคตถูกกำหนดไว้แล้ว ข้ารู้หรือไม่รู้ก็ไม่มีความหมายอะไร” หยางเจี่ยนวางจอกลง แล้วเอ่ยแผ่วเบา “มันทำให้จิตใจว้าวุ่นเท่านั้น”หลินชีเยี่ยมองดวงตา
