ของหยางเจี่ยน หลังจากผ่านไปครู่ใหญ่ ก็ยิ้มอย่างจนใจการได้รู้จักน้องชายของตัวเองใหม่ในรูปแบบนี้… ช่างแปลกประหลาดและเหมือนความฝัน ใครจะคิดได้ว่าชิงหยวนเมี่ยวเต้าเจินจวินผู้เย่อหยิ่งและทรงพลังที่อยู่ตรงหน้านี้ จะกลับชาติมาเกิดเป็นน้องชายที่อยู่เคียงข้างเขาตลอดเรียกพี่ชายไม่ขาดปาก ทั้งรู้ความและว่านอนสอนง่ายในขณะที่หลินชีเยี่ยกำลังรู้สึกทอดถอนใจ เหล่าเทพเจ้าในงานเลี้ยงก็นั่งลงประจำที่กันเกือบหมดแล้วซีหวังหมู่บนที่นั่งหลักลุกขึ้นยืน ดวงตางามกวาดมองผู้คนอย่างช้าๆ บุคลิกสง่างามสูงส่ง ทุกการขยับเคลื่อนไหวล้วนแฝงไปด้วยความงดงามอันไร้ที่สิ้นสุด เป็นการแสดงให้เห็นถึงความหมายที่แท้จริงของคำว่า มารดาแผ่นดินเธอกล่าวขอบคุณทุกคนที่ตอบรับคำเชิญมาร่วมงานชุมนุมท้อสวรรค์อย่างสั้นๆ แล้วยื่นมือออกไป โบกเบาๆ“ขอมอบท้อสวรรค์แด่เทพเจ้าทั้งหลาย”เมื่อสิ้นเสียง ดนตรีอันไพเราะก็ดังขึ้นอีกครั้ง นางกำนัลสวมชุดราชสำนักที่พลิ้วไหว ถือท้อสวรรค์ขนาดต่างๆ เดินออกมาจากด้านหลังของงานเลี้ยงอย่างเงียบๆกลิ่นหอมอันเข้มข้นลอยฟุ้งออกมา แล่นเข้าสู่จมูกของทุกคน“เอื๊อก”เสียงกลืนน้ำลายดังมาจากข้างๆ หลินชีเยี่ย เขาหันไปมอง นาจาที่นั่งห่างไปสองที่นั่งกำลังจ้องมองท้อสวรรค์เหล่านั้นตาไม่กะพริบ ใบหน้าเต็มไปด้วยความอยากอาหารดูเหมือนนาจาจะรู้สึกถึงสายตาของหลินชีเยี่ย เขาเหลือบมองมาแวบหนึ่ง แล้วพูดอย่างไม่พอใจ“เฮ้ย มองอะไร? ไม่เคยเห็นคนก
