ลืนน้ำลายหรือไร?”หลินชีเยี่ยชะงัก กำลังจะอ้าปากพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็มีเสียงหนึ่งดังมาจากด้านหลังเขา“พอได้แล้ว นาจา” หยางเจี่ยนหรี่ตามองนาจา ก่อนจะพูดเสียงเรียบ “กินท้อสวรรค์ของเจ้าไป อย่ามายุ่งเรื่องชาวบ้าน”นาจาเหมือนจะไม่คิดว่าหยางเจี่ยนจะออกหน้าช่วยหลินชีเยี่ย เขาแค่นเสียงฮึดฮัด ก่อนจะยักไหล่ แล้วหันกลับไปมองท้อสวรรค์ที่ทยอยส่งมาอีกครั้งนางกำนัลเหล่านั้นแบ่งออกเป็นสามกลุ่ม กลุ่มหนึ่งถือถาดที่มีท้อสวรรค์ขนาดใหญ่เพียงไม่กี่จาน เดินอย่างนอบน้อมไปหาซีหวังหมู่ อีกกลุ่มหนึ่งถือท้อสวรรค์ที่มีขนาดเล็กลงมาหน่อย เข้าไปในเขตเทพชั้นกลางเมื่อพวกเธอเดินมาถึงเขตเทพชั้นล่าง ขนาดของท้อสวรรค์ก็หดเล็กลงอีกรอบแม้จะเป็นเช่นนั้น ท้อสวรรค์เหล่านี้ก็ยังมีความแตกต่างกันมาก เช่น ท้อสวรรค์ที่ถูกนำมาวางตรงหน้าหยางเจี่ยนที่นั่งอยู่แถวแรกของเขตเทพชั้นล่าง มีขนาดใหญ่เท่ากำปั้นถึงสามกำปั้น ในขณะที่ตำแหน่งท้ายสุดของเขตเทพชั้นล่างท้อสวรรค์มีขนาดเพียงเท่าไข่ไก่เท่านั้น ดูแล้วช่างน่าสมเพชเหลือเกินแต่เดิมนั้น ด้วยลำดับชั้นของหลินชีเยี่ย เขาควรจะได้กินท้อสวรรค์ขนาดเท่าไข่ไก่ที่อยู่ท้ายสุด แต่หยางเจี่ยนจัดให้เขานั่งข้างตัวเองในที่นั่งที่สอง ดังนั้นตรงหน้าหลินชีเยี่ยจึงมีท้อสวรรค์วางอยู่ลูกหนึ่ง ซึ่งมีขนาดเล็กกว่าของหยางเจี่ยนเพียงเล็กน้อยแม้แต่ท้อสวรรค์ของนาจา ก็ยังเล็กกว่าของเขาอยู่มากท้อสวรรค์ลูกใหญ่ขนาดนี้ตกอยู่ในม
