ือของหลินชีเยี่ยซึ่งเป็นรุ่นหลัง ทำให้เทพในเขตเทพชั้นผู้น้อยเริ่มไม่พอใจขึ้นมาก่อนที่พวกเขาจะได้ลงมือทำอะไร หยางเจี่ยนก็วางจอกในมือลงบนโต๊ะหินอย่างแรง เสียงทุ้มต่ำพร้อมกับกลิ่นอายอันทรงพลังแผ่กระจายไปทั่วเขตเทพชั้นผู้น้อยในทันทีเทพเหล่านั้นที่เตรียมจะสร้างความยุ่งยากให้หลินชีเยี่ย ก็หดหัวลงทันที ก้มหน้าแทะท้อสวรรค์ของตัวเองอย่างว่าง่าย“กินเถอะ” หยางเจี่ยนเอ่ยอย่างสงบ “มันเป็นของเจ้า”หลินชีเยี่ยยิ้มอย่างขมขื่น ยื่นมือไปคว้าท้อสวรรค์ตรงหน้า แต่ปลายนิ้วกลับผ่านพื้นผิวของมันไปอย่างเบาหวิว ไม่สามารถสัมผัสได้เลย“ท้อสวรรค์พวกนี้ ผมกินไม่ได้”หยางเจี่ยนขมวดคิ้ว ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ลืมไป ท้อสวรรค์พวกนี้ก็เป็นส่วนหนึ่งของภาพตัดต่อกาลเวลา……น่าเสียดาย แม้ว่าพวกนี้จะเป็นแค่ท้อสวรรค์เล็กๆ ที่สุกทุกสามพันปี แต่สำหรับคนธรรมดาอย่างเจ้า มันก็ยังเป็นของล้ำค่าที่หาได้ยากอยู่ดี”หลินชีเยี่ยจ้องมองท้อสวรรค์ตรงหน้า นั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น แล้วถอนหายใจยาว ท้อสวรรค์ในตำนานวางอยู่ตรงหน้าเขาในตอนนี้ เขาถึงกับมองเห็นขนอ่อนบนผิวของมันได้อย่างชัดเจน และได้กลิ่นหอมหวานชวนลุ่มหลง……แต่น่าเสียดายที่เขากลับกินมันไม่ได้!นี่มันช่างทรมานคนเกินไปแล้ว“เฮ้ ทำไมเจ้าไม่กินเล่า?” นาจากินท้อสวรรค์ของตัวเองอย่างรวดเร็ว เช็ดปากแล้วมองท้อสวรรค์ที่ยังอยู่ครบสมบูรณ์ตรงหน้าหลินชีเยี่ยอย่างแปลกใจ “หากเจ้าไม่กิน ให้ข้าได้หรือไม่?”“ได้ เ
