“อาจิ้น?!!”หลินชีเยี่ยมองใบหน้าที่คุ้นเคยแต่แปลกตาอย่างงงงวย ยืนตัวแข็งทื่อราวกับรูปปั้นเหมือนมาก เหมือนเหลือเกิน……ไม่สิ นี่ไม่ใช่แค่เหมือน นี่มันคืออาจิ้นที่โตเป็นผู้ใหญ่ชัดๆ!ในชั่วขณะนั้น ความคิดของหลินชีเยี่ยย้อนกลับไปยังเมืองชางหนาน ในบ้านหลังเล็กแคบที่เขาอาศัยอยู่มาสิบกว่าปีแสงแดดยามเช้าสาดส่องลงบนพื้น ท่ามกลางกลิ่นหอมของอาหาร เขาเปิดประตูออกไปก็เห็นป้ายืนถือจานอาหารร้อนๆ อยู่ที่หน้าประตูครัว อาจิ้นนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร ก้มตัวลงลูบเสี่ยวเฮยที่กำลังหาวอย่างขี้เกียจ……ใบหน้าของน้องชายอาจิ้น ค่อยๆ ซ้อนทับกับใบหน้าของชายชุดเงินในสายตาของหลินชีเยี่ยความแตกต่างเพียงอย่างเดียวคือชายชุดเงินคนนี้มีบุคลิกที่ลึกลับกว่า ดวงตาก็คมกริบกว่าอาจิ้น ราวกับเป็นแม่ทัพที่ผ่านสมรภูมิมานับไม่ถ้วน แค่มองแวบเดียวก็ทำให้รู้สึกกดดันอย่างมาก“อาจิ้น?” ชายชุดเงินขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อได้ยินสองคำนี้ “เจ้าจำคนผิดแล้ว……ข้าคือชิงหยวนเมี่ยวเต้าเจินจวินหยางเจี่ยน”หยางเจี่ยน?หยางจิ้น?หลินชีเยี่ยตกตะลึง ในชั่วขณะถัดมา เขาก็ตระหนักถึงบางสิ่ง รูม่านตาหดตัวอย่างฉับพลันเหนือท้องฟ้าเมืองชางหนานในปีนั้น ร่างชุดเงินที่เหยียบอากาศมาจากโลกมนุษย์ เห่าฟ้าที่คล้ายกับเสี่ยวเฮยขี้เรื้อนที่สังหารสัตว์ประหลาดยักษ์คราเคนของนอร์ส ศิษย์ที่อวี้ติ่งเจินเหรินบอกว่าเขาดูแล……บ้าชะมัด เขาน่าจะคิดได้ตั้งนานแล้ว!หยางเจี่ยนกับเห่าฟ้า อาจิ้นกับเ
