จ้าดำน้อยขี้เรื้อนตัวอักษร ‘เจี่ยน’ (戬) หยุดสงคราม (戈) ก็คือ จิ้น (晋)ตั้งแต่ต้นจนจบ ลูกพี่ลูกน้องอาจิ้นที่อยู่เคียงข้างเขามาสิบกว่าปี กับหมาจรจัดสีดำที่เก็บมาจากข้างถนน ก็คือเทพเอ้อร์หลางเสินแห่งต้าเซี่ย และเห่าฟ้าที่ค่อยๆ ฟื้นคืนจากวัฏสงสารความจริงแล้ว หากหลินชีเยี่ยใจเย็นลงและคิดพิจารณารายละเอียดให้ดี บางทีเขาอาจจะเดาความจริงนี้ได้……แต่เขาไม่เคยคิดไปในทางนี้เลย เพราะใครจะคิดว่าเอ้อร์หลางเจินจวินหยางเจี่ยนในตำนานจะมาเกิดใหม่เป็นลูกพี่ลูกน้องของตัวเอง?หลินชีเยี่ยจ้องมองหยางเจี่ยนตรงหน้าอย่างเหม่อลอย ดวงตาเผยความคิดถึงอย่างควบคุมไม่ได้เขาอ้าปากค้าง ดูเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้ เขาเพียงแค่ส่ายหน้าแล้วเอ่ยอย่างขมขื่น“……ขอโทษ ผมจำคนผิด”หยางเจี่ยนมองดวงตาที่เปล่งประกายของหลินชีเยี่ย คิ้วยาวดุจดาบขมวดเล็กน้อยหลินชีเยี่ยนั่งลงบนที่นั่งข้างหยางเจี่ยน จมอยู่ในความเงียบในงานเลี้ยงที่คึกคักและเสียงดัง ทั้งสองนั่งด้วยกันเงียบๆ ไม่พูดอะไร ตัดกับบรรยากาศรอบข้างไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไหร่ หยางเจี่ยนเป็นฝ่ายทำลายความเงียบ“เจ้าเป็นศิษย์ของลิงตัวนั้นหรือ?”“ไม่ใช่”หลินชีเยี่ยตอบอย่างสงบโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อยเมื่อได้ยินสองคำนี้ มือของหยางเจี่ยนที่กำลังเอื้อมไปหาจอกสุราก็หยุดชะงักกลางอากาศ“แต่อาจารย์บอกว่าเจ้าเป็น”“ผมโกหกเขา”“แล้วทำไมตอนนี้เจ้าถึงไม่หลอกข้าล่ะ?”“ผมคิดว่า ผมไม่จำเป
