กะทันหัน“ผู้เป็นพยาน……” เขาพึมพำเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ จู่ๆ ก็ยกมือขวาขึ้น คว้าไปทางหลินชีเยี่ยที่อยู่ข้างๆปลายนิ้วของเขาทะลุผ่านร่างของหลินชีเยี่ยราวกับไม่มีอะไรอยู่ตรงนั้น จุดแสงเล็กๆ แตกกระจายออกตรงจุดที่ทั้งสองสัมผัสกัน เหมือนกับการสัมผัสเงาต้องห้าม แล้วก็หายไปอย่างไร้ร่องรอยหยางเจี่ยนเบิกตากว้าง“กระจกคุนหลุน?” เขาเอ่ยอย่างประหลาดใจ รีบหันหน้าไปที่ใจกลางของบึงเหยา จ้องมองกระจกโบราณสำริดที่แขวนอยู่เหนือศีรษะของซีหวังหมู่ “ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง……”“เกิดอะไรขึ้น?”หยางเจี่ยนหันหน้ามา มองหลินชีเยี่ยอย่างซับซ้อน “ดูเหมือนว่าเจ้าไม่ได้อยู่ในช่วงเวลานี้จริงๆ……”หลินชีเยี่ยได้ยินประโยคนี้ หัวใจเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย “คุณรู้แล้วเหรอ?”“แม้ว่าข้าจะนั่งข้างๆ เจ้า แต่ก็ไม่สามารถสัมผัสเจ้าได้ นั่นแสดงให้เห็นว่าเราไม่ได้เผชิญหน้ากันอย่างแท้จริง”หยางเจี่ยนยื่นมือออกไปชี้ระหว่างเขากับหลินชีเยี่ย “ระหว่างเรามีช่วงเวลาและกาลเวลาอันไร้ที่สิ้นสุดคั่นกลางอยู่”เมื่อเห็นหยางเจี่ยนพูดความจริงออกมา หลินชีเยี่ยก็ยิ่งรู้สึกอยากรู้อยากเห็นมากขึ้น“แต่ว่า นี่มันเกิดขึ้นได้ยังไง?”“เป็นเพราะกระจกคุนหลุน” หยางเจี่ยนชี้ไปยังกระจกทองแดงโบราณที่แขวนอยู่ไกลออกไป “กระจกคุนหลุนเป็นวัตถุศักดิ์สิทธิ์ที่มีพลังแห่งกาลเวลาอยู่ในตัว มันสามารถคัดลอกรูปลักษณ์ พลัง แม้กระทั่งวิธีคิดของพวกเราทั้งหมดมันจงใจบันทึกภาพประวัติศาสต
