าของจื่อเวยซิงจวินตกลงบนตัวหลินชีเยี่ยที่ยืนงงอยู่ข้างๆ จากนั้นก็เอ่ยปากด้วยความประหลาดใจ“สหายน้อยผู้นี้คือ……”“สหายน้อยผู้นี้คือศิษย์ของไต๋เสี่ยฮุดโจ้ว คราวนี้เขามาแทนอาจารย์ ข้าเห็นว่าเป็นครั้งแรกที่เขาเข้าร่วมงานชุมนุมท้อสวรรค์ จึงพาเขามาด้วย เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดข้อผิดพลาด”“ศิษย์ของวานรตนนั้นหรือ?” จื่อเวยซิงจวินชะงัก มองไปที่หลินชีเยี่ยด้วยสายตาแปลกๆ “ถ้าอย่างนั้นก็ดี”จื่อเวยซิงจวินยังจำได้ว่าในงานชุมนุมท้อสวรรค์ครั้งก่อน ลิงตัวนั้นได้ก่อความวุ่นวายในสระหยกจนโกลาหลไปหมด……แม้ว่าตอนนี้เขาจะบรรลุธรรมแล้ว นิสัยสงบลงมาก ไม่ใช่ฉีเทียนต้าเซิ่งที่ไม่เกรงกลัวฟ้าดินอีกต่อไป แต่ใครจะรับประกันได้ว่าลูกศิษย์ของเขาจะไม่ไปก่อเรื่องที่ไหน?งานชุมนุมท้อสวรรค์ดีๆ แบบนี้ไม่ควรถูกทำลายแบบนั้นอีกเขาเดินเคียงข้างอวี้ติ่งเจินเหรินมุ่งหน้าไปยังงานชุมนุมท้อสวรรค์ด้วยกัน หลังจากผ่านไปสักพัก จื่อเวยซิงจวินดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงหันไปถามว่า“จริงสิท่านเจินเหริน ข้าได้ยินมาว่าเมื่อเร็วๆ นี้ เทียนจุนทั้งสามได้เดินทางไปยังดินแดนหนาวเหน็บทางใต้สุดด้วยกัน ไม่ทราบว่าเพื่อการใดหรือ?”“เจตนาของเทียนจุน จะเป็นสิ่งที่พวกเราคนรุ่นหลังจะคาดเดาได้อย่างไร?”อวี้ติ่งเจินเหรินส่ายหน้าอย่างจนปัญญา “แต่ว่า……เมื่อไม่กี่วันก่อน ข้าได้ยินเทียนจุนบ่นพึมพำ ดูเหมือนว่าภัยพิบัติครั้งใหญ่กำลังจะมาถึง”“ภัยพิบัติครั้งใหญ่?” จื่อ
