ธอเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงพูดกับอันชิงอวี๋ว่า“นายหาทางเข้าเทือกเขาคุนหลุนได้ ทำดีมาก” ซือเสี่ยวหนานเน้นย้ำคำว่า ‘เทือกเขาคุนหลุน’ เป็นพิเศษ “นายปล่อยหนูไว้สักสองสามตัวแถวนี้ ถ้าสังเกตเห็นว่ามีคนอื่นเข้ามาใกล้ ให้เตือนฉันล่วงหน้า”อันชิงอวี๋ตกใจเล็กน้อย แต่ก็เข้าใจความหมายของซือเสี่ยวหนานอย่างรวดเร็ว“เข้าใจแล้วครับ”เขาสะบัดแขนเสื้อเบาๆ หนูตัวสีเทาสองสามตัวก็ตกลงมา แล้วรีบคลานเข้าไปในหิมะอย่างรวดเร็วสิงห์ไม่ได้สังเกตเห็นอะไร ตอนนี้จิตใจของเขาจดจ่ออยู่ที่ช่องว่างของลวดลายทองสำริดทั้งหมด เขาก้าวออกไปก้าวหนึ่ง ร่างกายก็หายไปในแสงมายาซือเสี่ยวหนาน อันชิงอวี๋ และเหลิ่งเซวียนตามไปติดๆหลังจากที่ร่างของทั้งสี่คนหายลับไป หนูสีเทาที่ซุกตัวอยู่ในหิมะก็ทยอยโผล่ออกมาทีละตัว แม้ว่าร่างกายของพวกมันเกือบจะแข็งตายด้วยอุณหภูมิต่ำและพายุหิมะ แต่พวกมันก็ยังคงเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วบนพื้นหิมะ วาดเป็นตัวอักษรที่เห็นได้ชัดเจนหลังจากเสร็จสิ้นการเขียนตัวอักษรตัวสุดท้าย หนูสีเทาหลายตัวก็ล้มลงบนพื้นหิมะ ความหนาวเย็นสุดขั้วได้พรากชีวิตของพวกมันไปอย่างไร้ความปรานี ร่างของพวกมันแข็งทื่อและสิ้นลมหายใจในที่สุด
