้วย“หลังจากวานรตนนั้นบรรลุธรรม นิสัยก็เปลี่ยนไปมาก แต่การรับศิษย์นี่เกิดขึ้นกับเขาได้ ก็ยังรู้สึกเหลือเชื่ออยู่ดี”อวี้ติ่งเจินเหรินอดไม่ได้ที่จะรำพึง “ข้าได้ยินมาว่าวานรตนนั้นเพิ่งกลับมาจากโลกตะวันตกเมื่อสองวันก่อน ทำไมเขาไม่มาร่วมงานเลี้ยงท้อเทวดาครั้งนี้ด้วยตัวเองล่ะ?”หลินชีเยี่ยครุ่นคิดชั่วครู่ “ท่านอาจารย์มีธุระบางอย่างต้องจัดการ เลยมาไม่ได้ครับ”หลินชีเยี่ยเข้าสวมบทบาทศิษย์ของซุนหงอคงอย่างเต็มที่แล้ว ไม่เพียงแค่เพื่อรับมือกับคำถามของอวี้ติ่งเจินเหรินเท่านั้น สิ่งสำคัญกว่านั้นคือ เขาพบว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้องไม่ใช่แค่ ‘บางอย่าง’ ……ทุกสิ่งทุกอย่างที่นี่ล้วนไม่ถูกต้องประการแรก อวี้ติ่งเจินเหริน แน่นอนว่าเคยพบเขา และยังเคยไปที่ที่ราบฟ้าสูงด้วยตัวเอง นี่เป็นความจริงที่ไม่อาจโต้แย้ง แต่กลับกลายเป็นว่าตอนนี้เขาดูเหมือนจะลืมทุกอย่างไปเสียแล้วหากกล่าวว่านี่เป็นเพียงเพราะอวี้ติ่งเจินเหรินสูญเสียความทรงจำไปด้วยเหตุผลบางอย่าง อาจจะพอเข้าใจได้ แต่พยัคฆ์ขาวที่อยู่ใต้ร่างของอวี้ติ่งเจินเหรินนั้น กลับเหมือนกับพยัคฆ์ขาวที่ฟางโม่แปลงร่างเป็นไม่มีผิดเพี้ยน หลินชีเยี่ยไม่คิดว่านี่เป็นเรื่องบังเอิญเขาเพิ่งช่วยฟางโม่จากมือของอันเดรมาหมาดๆ ฟางโม่ก็แปลงร่างเป็นพยัคฆ์ขาวตาสองสี วิ่งกลับไปอยู่ใต้ร่างของอวี้ติ่งเจินเหริน ทั้งยังคำรามใส่เขาต่ำๆ อีก?มันไม่สมเหตุสมผลเลย!ยังมีอีก ซุนหงอคงถูกขังอยู่ที่โรงพยาบา
