มือนว่าสิ่งที่เขาคาดเดาไว้จะไม่ผิด เบื้องหลังลวดลายทองสำริดนั้นก็คือมิติแยกที่เป็นของเทพแห่งต้าเซี่ยตอนที่เขาอยู่ที่ญี่ปุ่น เขาก็รู้แล้วว่าเหล่าเทพของต้าเซี่ยไม่ได้อยู่ในสรวงสวรรค์ ดูเหมือนว่าตอนนี้พวกเขาคงจะรวมตัวกันอยู่ที่นี่สินะ?‘แล้วตัวแทนเทพภายนอกนั่นล่ะ? เขาเข้ามาที่นี่ก่อนฉัน แล้วตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน?’ในขณะที่หลินชีเยี่ย กำลังครุ่นคิดอยู่นั้น เสียงคำรามคล้ายเสือก็ดังมาจากท้องฟ้าเขาหันไปมอง เห็นนักพรตคนหนึ่งสะพายกระบี่ กำลังขี่พยัคฆ์ขาวตาสองสี เหาะลอยอยู่กลางอากาศ มุ่งหน้าไปยังภูเขาศักดิ์สิทธิ์ที่สูงที่สุดในระยะไกลอย่างรวดเร็ว หลินชีเยี่ยจำใบหน้าของนักพรตผู้นั้นได้เขารีบตะโกนขึ้นไปบนท้องฟ้าทันที “ท่านอวี้ติ่งเจินเหริน!”นักพรตที่สะพายกระบี่ขี่พยัคฆ์บนท้องฟ้านั้น ก็คือหนึ่งในสามเซียนคุณหลุนที่เคยช่วยชีวิตหลินชีเยี่ยในตอนที่กวาดล้างที่ราบฟ้าสูง ‘อวี้ติ่งเจินเหริน’บนท้องฟ้า อวี้ติ่งเจินเหรินขมวดคิ้ว หันมองลงมายังพื้นดิน เห็นหลินชีเยี่ยที่ยืนอยู่หน้าประตูโบราณ ดวงตาฉายแววสงสัยหลังจากลังเลชั่วครู่ เขาก็หันร่างบินลงมาตรงหน้าหลินชีเยี่ย“สหายน้อย ทำไมถึงเรียกหาข้าล่ะ?”อวี้ติ่งเจินเหรินลงจากหลังพยัคฆ์ตาสองสี มองสำรวจหลินชีเยี่ยอย่างละเอียด แววตาสงสัยยิ่งเข้มข้นขึ้นหลินชีเยี่ยยืนนิ่งอยู่กับที่
