งข้างแตะพื้นอีกครั้ง เขาก็มาอยู่เบื้องหน้าประตูใหญ่โบราณที่ยิ่งใหญ่อลังการแล้วหลินชีเยี่ยยืนนิ่ง มองภาพตรงหน้าให้ชัดเจน ทั้งร่างชะงักงันอยู่กับที่ทุ่งหิมะอันว่างเปล่าหายไปแล้ว แทนที่ด้วยเทือกเขามากมายที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายเซียน ตำหนักเซียนนับไม่ถ้วนตั้งตระหง่านอยู่บนยอดเขาที่ลอยอยู่กลางเวหา ภายใต้ท้องฟ้าสีครามสดใส สามารถมองเห็นฝูงนกกระเรียนบินผ่านเมฆาอากาศบริสุทธิ์พุ่งเข้าสู่จมูกของหลินชีเยี่ย เขาสามารถรู้สึกได้ถึงพลังวิเศษอันเข้มข้นที่หมุนวนอยู่ระหว่างฟ้าดินทั้งผืนแผ่นดินแผ่ซ่านพลังชีวิตที่ไม่เคยพบเห็นมาก่อน!“นี่มัน……”หลินชีเยี่ยมองภาพตรงหน้าอย่างงงงวย จิตใจสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง‘ภายในที่ราบสูงปามีร์ กลับมีดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของเหล่าเซียนเช่นนี้ด้วยเหรอ? ไม่……ที่นี่ไม่ใช่ที่ราบสูงปามีร์อีกต่อไปแล้ว อุณหภูมิแตกต่างจากอากาศเย็นของที่ราบสูงอย่างสิ้นเชิง ความเข้มข้นของออกซิเจนก็กลับสู่ระดับปกติ หากมองจากภูมิประเทศแล้ว นี่ไม่ใช่สภาพแวดล้อมที่ควรมีบนที่ราบสูงอย่างแน่นอน’‘ที่นี่เป็นมิติแยกที่ซ่อนอยู่ภายในที่ราบสูงปามีร์งั้นเหรอ?’ภายใต้ท้องฟ้าแจ่มใส มีเมฆลอยผ่านไปบนฟากฟ้า เหนือก้อนเมฆสีขาวบริสุทธิ์เหล่านั้น หลินชีเยี่ยยังสามารถเห็นร่างอันสง่างามหลายร่างอย่างรางๆ พวกเขารวมตัวกันสนทนาอย่างสนุกสนาน ทุกคนแผ่รัศมีอำนาจระดับเทพออกมา‘เทพ?’‘เทพแห่งต้าเซี่ยเหรอ?’ดวงตาของหลินชีเยี่ยหรี่ลงเล็กน้อยดูเห
