งไม่ทันจะหมุนตัว ก็พลันสั่นสะท้านไปทั้งตัวราวกับถูกไฟฟ้าช็อต จากนั้นก็พ่นเลือดสดออกมาจากปากและเหงือกอย่างรุนแรง ร่างที่น่าเกลียดน่ากลัวพลันแยกออกจากกันกลางอากาศ ราวกับมีคมมีดที่มองไม่เห็นนับไม่ถ้วนใช้ความว่างเปล่าเป็นเขียง สับมันออกเป็นชิ้นๆ
ที่น่าอัศจรรย์ก็คือ เลือดสดที่พุ่งกระฉูดออกมายังไม่ทันจะตกถึงพื้น ก็ถูกลมพัดพาไปจนหายไปอย่างไร้ร่องรอย ซากอสูรปลาที่เนื้อฉีกขาดก็เป็นเช่นเดียวกัน ในความว่างเปล่าเหลือเพียงแก่นอสูรสีม่วงเข้มขนาดเท่ากำปั้น และเนื้อปลาสีขาวราวหิมะอีกหลายชิ้น
เซียวหย่วนซานยกมือขึ้นกวัก แก่นอสูรก็ตกลงไปในหม้อน้ำเดือด เนื้อปลาสีขาวราวหิมะถูกคมมีดที่มองไม่เห็นในอากาศหั่นเป็นแผ่นบางราวปีกจั๊กจั่น และค่อยๆ ลอยลงไปในหม้อเช่นกัน จากนั้นท่านปู่ก็หยิบกระปุกเกลือมาจากไหนไม่รู้ ตักเบาๆ สองช้อนโยนลงไปในหม้อ แล้วก็ปิดฝาต้มต่อไป
เซียวเหยียนถูกการกระทำชุดนี้ทำให้ทึ่งจนตาค้าง และมีความเข้าใจที่เป็นรูปธรรมต่อยอดฝีมือวิถียุทธ์ในโลกใบนี้มากขึ้น นี่คืออสูร…นี่คือผู้ฝึกยุทธ์ที่แข็งแกร่ง!
“ท่านปู่ ลูกกลมๆ สีม่วงนั่นคือแก่นอสูรใช่หรือไม่ขอรับ ไม่ควรกินดิบๆ โดยตรงหรอกหรือ?” เซียวเหยียนถาม
