อย่างสงสัย
“เจ้าไปได้ยินมาจากไหน?” เซียวหย่วนซานเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง กล่าวอย่างเรียบเฉย “เจ้าไม่กลัวคาวตายรึ? แก่นอสูรต้องใช้สมุนไพรมากมายมาปรุงเป็นยาถึงจะมีผล อีกทั้งยังไม่สามารถผสมมั่วซั่วได้ นี่ต้องอาศัยผู้เชี่ยวชาญด้านการปรุงยามาแยกแยะ การกินดิบๆ ก็เหมือนกับคนธรรมดาล่าเสือแล้วใช้กระดูกเสือมาต้มซุปบำรุงร่างกายนั่นแหละ กินดิบๆ จะย่อยได้อย่างไร?”
“แล้วของท่านนี่คือ?”
“กินเป็นอาหาร ถึงสรรพคุณจะเสียเปล่าไปมาก แต่ข้ากินของแบบนี้ก็ไม่มีความหมายอะไรอยู่แล้ว เพียงแค่ชิมรสชาติเท่านั้น ส่วนเจ้า…เดี๋ยวค่อยดื่มน้ำซุป กินเนื้อปลาสองสามชิ้นประทังความหิวก็พอแล้ว แก่นอสูรระดับนี้ยังไม่ใช่สิ่งที่เจ้าจะรับไหว”
“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้” เซียวเหยียนพยักหน้า ไม่ได้รู้สึกเสียดายอะไร ท้ายที่สุดแล้วในจวนขุนพลเทวะมียาเม็ดวิเศษและสมบัติล้ำค่านับไม่ถ้วน แต่หลังจากที่การสร้างรากฐานล้มเหลว เขาก็เคยทดสอบแล้วว่ายาเม็ดวิเศษเหล่านี้สำหรับเขาแล้วทำได้เพียงกินเป็นอาหารเท่านั้น สรรพคุณยาที่ไม่ธรรมดาข้างในจะถูกปิดกั้นโดยตรง
