่องรอยการต่อสู้ ไม่มีกรงขังแห่งพื้นพิภพที่ปิดกั้นท้องฟ้าในพริบตา ไม่มีทะเลแห่งพื้นดินที่ปั่นป่วน……ผืนดินที่เงียบสงัดนี้ราวกับสัตว์ร้ายที่กินคน หลังจากกลืนกินร่างของหลินชีเยี่ยแล้ว ก็เช็ดเลือดที่มุมปากออก แล้วหมอบซ่อนตัวกลับไปอย่างเงียบงันเขาก้าวเท้าออกเดิน กำลังจะเดินไปยังทางเข้าของเทือกเขาคุนหลุน หางตาเหลือบมองพื้นดิน ฝีเท้าพลันชะงัก“อัน… อัน… อัน… อัน……”เสียงพึมพำอันน่าขนลุกดังมาจากความว่างเปล่า วนเวียนอยู่ข้างหูของเขาบนหิมะที่ทับถม กิ่งไม้หักกิ่งหนึ่งพลันลุกขึ้นยืนตรงด้วยตัวเอง ราวกับดินสอที่ถูกจับไว้ในมือ วาดวงกลมขนาดใหญ่บนผืนหิมะขาวในขณะที่กิ่งไม้หักนั้นเชื่อมต่อจุดเริ่มต้นและจุดสิ้นสุดของเส้นบนพื้นหิมะ ร่างที่สวมเสื้อคลุมสีแดงเข้มปรากฏขึ้นกลางวงกลมอย่างไร้ร่องรอย มีดผ่าตัดหลายเล่มพุ่งออกมา พุ่งเข้าหาลำคอของอันเดรด้วยความเร็วที่น่าตกใจ!อันเดรหรี่ตาลงเล็กน้อย!ภาพตรงหน้านี้ช่างน่าพิศวงเหลือเกิน เสียงพึมพำจากความว่างเปล่า กิ่งไม้ที่วาดวงกลมราวกับดินสอ และศัตรูที่ปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า……วิธีการโจมตีแบบฉับพลันนี้ทำให้เขาตั้งตัวไม่ทันโชคดีที่อันเดรมีประสบการณ์การต่อสู้อย่างโชกโชน แม้ว่ามีดผ่าตัดเหล่านั้นจะพุ่งมาถึงใบหน้าของเขาแล้ว เขาก็ยังสามารถตอบสนองได้อย่างฉับไว เบี่ยงตัวหลบคมมีดได้อย่างหวุดหวิดในขณะเดียวกัน อันชิงอวี๋ที่ยืนนิ่งอยู่กลางวงกลม ดันแว่นตากรอบดำบนสันจมูกเส้นใยที่มอ
