และฝุ่นควันมากมายแล้ว ในขอบเขตการรับรู้ทางจิตของหลินชีเยี่ยก็ไม่พบร่องรอยของอันเดรอีกเลยเขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ในขณะเดียวกัน บนภูเขาหิมะห่างออกไปประมาณสองกิโลเมตร ดวงตาประหลาดพลันเบิกโพลงขึ้นมาจากชั้นหิน!ในดวงตาสีดำสนิท ม่านตาสีแดงเลือดจับจ้องมายังหลินชีเยี่ยที่อยู่ไกลออกไป ร่างของอันเดรเดินออกมาอย่างช้าๆ พลางชี้นิ้วไปทางชายหนุ่มพร้อมรอยยิ้มเยาะความรู้สึกอันตรายอย่างรุนแรงพลันผุดขึ้นในใจของหลินชีเยี่ย!เขาไม่ลังเลแม้แต่น้อย ชักดาบดาบอามาโนะมุราคุโมะที่ปักอยู่ในพื้นดินออกมา จากนั้นทั้งร่างก็กลายเป็นเงาสีดำพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างรวดเร็วทันทีที่ร่างเคลื่อนไหว พื้นดินด้านล่างก็พลันกลายเป็นของเหลวปั่นป่วนขึ้นมา คลื่นดินเหลวมหึมาพุ่งขึ้นสูงหลายร้อยเมตร เร็วกว่าหลินชีเยี่ยที่กำลังหนีขึ้นไปเสียอีก ราวกับม่านเหล็กแห่งพื้นพิภพที่ยกตัวขึ้น เชื่อมต่อกันอย่างแนบสนิทเหนือศีรษะของเขาพื้นดินที่เป็นของเหลวยังคงม้วนตัวราวกับคลื่นทะเล กรงขังมหึมาสูงหลายร้อยเมตรนี้ กักขังหลินชีเยี่ยเอาไว้ ภายใต้แรงบีบอัดของพื้นดินที่เป็นของเหลว มันจมลงสู่ใจกลางโลกอย่างรวดเร็วใต้ดินหนึ่งร้อยเมตร ใต้ดินสามร้อยเมตร ใต้ดินห้าร้อยเมตร ใต้ดินหนึ่งพันเมตร……เมื่อรู้สึกว่ากรงขังแห่งพื้นพิภพค่อยๆ เข้าใกล้แก่นโลก มุมปากของอันเดรก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม เขาโบกมืออีกครั้งพื้นดินที่ปั่นป่วนพลันหยุดนิ่ง กลับกลายเป็นผืนดินรกร้างอีกครั้งไม่มีร
