ตากว้างฟิ้ว!!แสงดาบพุ่งผ่านหิมะและแรงลม ฟันไปที่ข้อมือของชายคนนั้นอย่างแม่นยำ ดวงตาของเขาเบิกกว้าง ร่างกายถอยหลังอย่างรวดเร็วครึ่งก้าวแต่ความเร็วของเขาก็ยังช้าไปก้าวหนึ่งปลายดาบอันคมกริบเฉือนผ่านฝ่ามือของชายคนนั้น ทิ้งรอยแผลเป็นทางยาว ปลายแสงดาบนั้นนั้นถูกย้อมด้วยสีดำของราตรี หมุนวนครึ่งรอบแล้วลอยค้างอยู่กลางอากาศเลือดหยดลงมาจากคมดาบทีละหยด ดอกไม้สีเลือดบานสะพรั่งบนหิมะขาวเบื้องล่างบนท้องฟ้าเหนือด้ามดาบ แสงรุ่งอรุณกำลังจางหายไปอย่างรวดเร็วราตรีมาเยือนวิกฤตชีวิตและความตายผ่านพ้นไป ฟางโม่เสียการทรงตัวล้มไปข้างหลัง เดินโซเซไปครึ่งก้าว แล้วล้มลงบนพื้น“นี่มัน……” เขาเงยหน้ามองท้องฟ้าพลางพึมพำกับตัวเอง ความมืดมิดของราตรีแผ่ขยายในท้องฟ้า ราวกับสัตว์ร้ายยักษ์ที่น่าสะพรึงกลัว กลืนกินแสงอรุณแรกเกิดอย่างไร้ความปรานี ในชั่วพริบตาได้ปกคลุมแสงสว่างจนหมดสิ้นในชั่วขณะที่ราตรีคืบคลาน หัวใจของฟางโม่ก็สงบลงทันที กล้ามเนื้อที่ตึงเครียดผ่อนคลายลงเล็กน้อย รอยยิ้มแห่งความโล่งใจปรากฏขึ้นบนริมฝีปากที่ซีดเซียวท่านผู้นั้นมาแล้ว……วันนี้เขาไม่ตายแน่“หืม?”ชายคนนั้นมองฝ่ามือของตัวเองที่ไม่สามารถรักษาให้หายได้ ก่อนจะเงยหน้าขึ้น จ้องมองม่านราตรีที่ปรากฏขึ้นอย่างกะทันหัน บนใบหน้าเผยความประหลาดใจ “อาวุธสังหารอันดับหนึ่งของที่ราบฟ้าสูงในตำนาน รวมถึงพลังของเทพีแห่งรัตติกาล……ตัวแทนอีกคนงั้นเหรอ?”เขาดูเหมือนจะรู้สึกถึงบา
