งสิ่ง หันหน้าไปมองความว่างเปล่าเบื้องหน้าภายใต้ม่านราตรีสีดำสนิท ร่างสีแดงเข้มปรากฏขึ้นอย่างลึกลับ ยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าฟางโม่ที่ล้มลงกับพื้นท่ามกลางพายุหิมะ“ฟางโม่ นายถอยกลับไปก่อน……ฉันอยู่ตรงนี้ ไม่มีใครสามารถทำร้ายนายได้”เขายกมือขวาขึ้น วางบนด้ามดาบสีขาวบริสุทธิ์ที่เอว ในท้องฟ้าที่มืดสลัว ดวงตาสีทองที่ลุกโชนราวกับเตาหลอมจิตสังหารพลันแผ่ซ่านออกมา!ฟางโม่กัดฟันแน่น ไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขาลุกขึ้นจากพื้น วิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว เขารู้ดีว่าด้วยระดับพลังของตนการอยู่ในสนามรบจะเป็นการเพิ่มภาระให้กับหลินชีเยี่ยเท่านั้น แค่คลื่นพลังจากการต่อสู้เพียงเล็กน้อยก็อาจทำให้เขาตกนรกทั้งเป็น“ร่างกายแผ่พลังของเทพีแห่งรัตติกาลออกมา แต่ดวงตาคู่นั้น……” ชายคนนั้นไม่แม้แต่จะมองไปทางฟางโม่ที่กำลังจากไป แต่กลับจ้องมองดวงตาสีทองที่ลุกโชนของหลินชีเยี่ยด้วยสีหน้างุนงง “มิคาเอลงั้นเหรอ? นายเป็นตัวแทนของเทพีแห่งรัตติกาล หรือว่าเป็นตัวแทนของทูตสวรรค์เซราฟกันแน่?”พลังศักดิ์สิทธิ์สองประเภทที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงปรากฏขึ้นบนร่างของคนคนเดียว แม้ว่าอันเดรจะเดินทางในหมอกมานานในฐานะตัวแทนของมารดาแห่งพิภพไกอา แต่ก็ไม่เคยพบเจอสถานการณ์แบบนี้มาก่อนภายใต้ความสามารถของเวทมนตร์แปลภาษาที่เมอร์ลินทิ้งไว้ หลินชีเยี่ยสามารถเข้าใจความหมายของอันเดรได้อย่างชัดเจนแต่เขาไม่มีความตั้งใจที่จะตอบชิ้ง!เสียงดาบดังกังวานขึ้น คมดาบของ [จั่นไ
