หลินชีเยี่ยนั่งอยู่บนยอดหน้าผาชัน เห็นกับตาตัวเองว่าซูหยวนกระโดดลงมาจากยอดเขา แต่เขาไม่ได้ยื่นมือเข้าไปขัดขวาง เพียงแต่ยิ้มอย่างจนปัญญา“พี่น้องคู่นี้……ช่างหาได้ยากจริงๆ”เขาพึมพำแผ่วเบา กระแสลมหมุนพัดพาร่างของซูหยวนให้ค่อยๆ ลงสู่พื้นดินเมื่อได้ยินชื่อสุดท้าย ซูเจ๋อที่นอนอยู่บนพื้นหิมะก็ลืมตาขึ้น ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ“ซูหยวน? เป็นไปได้ยังไง?”ในฐานะพี่ชายแท้ๆ ของซูหยวน ไม่มีใครรู้จักน้องสาวคนนี้ดีไปกว่าเขา ตั้งแต่แรกเขาก็เชื่อมั่นว่าการฝึกเจ็ดวันนี้ไม่ใช่เรื่องยากอะไรสำหรับน้องสาว… แม้ว่าเธออาจจะไม่ได้อันดับหนึ่ง แต่ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะถูกคัดออกในวันที่สองทว่า ชื่อของเธอกลับปรากฏอยู่ในรายชื่อผู้ถูกคัดออกเสียอย่างนั้นภายใต้ท้องฟ้ายามค่ำคืนที่ประดับด้วยดวงดาว เด็กสาวคนหนึ่งสวมเสื้อกันหนาว เดินช้าๆ ฝ่าลมหิมะเข้ามารองเท้าบู๊ตย่ำบนหิมะที่ทับถม หยุดยืนข้างกายเขา ซูหยวนก้มลงมองเขาแวบหนึ่ง ใบหน้าไร้อารมณ์ยื่นมือออกมาหาเขา “เฮ้ ลุกขึ้นได้ไหม?”“ฉันไม่ได้ชื่อเฮ้ ฉันเป็นพี่ชายเธอนะ……” ซูเจ๋ออดไม่ได้ที่จะบ่น แล้วถามอย่างงุนงง “เธอไม่ได้ข้ามไปแล้วหรอกเหรอ? ทำไมกลับมาอีกล่ะ?”“ฉันหลงทาง” ซูหยวนตอบอย่างเรียบเฉยซูเจ๋อ “…”ซูหยวนใช้มือข้างเดียวคว้าข้อมือของซูเจ๋อ ดึงเขาขึ้นจากพื้นอย่างง่ายดาย“ฉันบอกเลยนะ น้องสาว เธอไม่ได้ตั้งใจกลับมาอยู่เป็นเพื่อนพี่ชายอย่างฉันหรอกใช่ไหม?” ซูเจ๋อกะพริบตา“? ใครจะ
