อยากกลับมาอยู่เป็นเพื่อนนายกัน ไอ้บ้า” ซูหยวนมองเขาด้วยสายตาดูถูก “ฉันบอกแล้วไงว่าฉันหลงทาง”“……แล้วหน่วยพิทักษ์ราตรีล่ะ? เธอไม่ได้อยากเป็นหน่วยพิทักษ์ราตรีเพื่อปกป้องคนอื่นๆ หรอกเหรอ?”“ก็แค่ตำแหน่งเท่านั้นแหละ ไม่ได้สำคัญอะไรมาก” ซูหยวนมองซูเจ๋อแวบหนึ่ง แล้วรีบหันหน้าไปทางอื่น “ยังไงสิ่งที่ควรเรียนรู้ ฉันก็ได้เรียนรู้มาหมดแล้วในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา ไม่มีเสื้อคลุมกับเหรียญตราก็ไม่เป็นไร ฉันก็ยังสามารถปกป้องคนที่ฉันอยากปกป้องได้ แล้วก็……”ซูหยวนหยุดชั่วครู่ มองไปที่ร่างที่นั่งสงบนิ่งอยู่บนยอดหน้าผาชัน “ฉันรู้สึกว่า……บางทีอาจจะมีการเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นก็ได้”ความสับสนปรากฏในดวงตาของซูเจ๋อบนพื้นหิมะในระยะไกล เสียงรถยนต์แล่นมาอย่างรวดเร็ว ไฟสว่างเจิดจ้าส่องมาที่พี่น้องแซ่ซู ทำให้พวกเขาต้องหรี่ตาพร้อมกันรถหยุดข้างๆ พวกเขา ครูฝึกคนหนึ่งลงจากรถ ถือรายชื่อในมือแล้วเอ่ยอย่างสงบ“ซูหยวน พวกเธอถูกคัดออกแล้ว ตามฉันมาเถอะ”พี่น้องตระกูลซูสบตากัน จำใจเดินตามครูฝึกขึ้นรถไปประตูรถปิดลง ซูเจ๋อนั่งข้างหน้าต่าง ทั้งตัวเหนื่อยล้าอย่างบอกไม่ถูกเขาหันหน้าไปจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เห็นซูหยวนกำลังมองผ่านหน้าต่างรถ จ้องมองทหารใหม่ที่กำลังเดินโซเซบนหน้าผาชันเหม่อลอยไปซูเจ๋อเม้มริมฝีปากเข้าหากันเล็กน้อย“ครูฝึกครับ พวกเราจะไปไหนกัน? คืนนี้จะถูกส่งกลับเลยหรือครับ?” ซูเจ๋ออดไม่ไหวที่จะถาม “พวกเราขอรออีกเจ็ดวันจนกว่าค่
