ายฝึกอบรมจะจบได้ไหมครับ? ไม่มีที่กินที่นอนก็ไม่เป็นไร อย่างน้อย……ขอให้พวกเราได้เห็นพิธีสาบานตนของ หน่วยพิทักษ์ราตรีด้วยตาตัวเองได้ไหมครับ?”“ส่งกลับ?” ครูฝึกขมวดคิ้ว แล้วกล่าวพร้อมรอยยิ้ม “ใครบอกว่าจะส่งพวกนายกลับล่ะ?”ซูเจ๋อและซูหยวนต่างเบิกตากว้างครูฝึกเอ่ยขึ้นอย่างช้าๆ “การถูกคัดออกในช่วงท้ายนั้นหมายความว่าพวกนายต้องถอนตัวจากการเดินทางข้ามเขาสุดโหดนี้เท่านั้น ไม่ได้หมายความว่าการฝึกเจ็ดวันนี้จะจบลง ในสี่วันต่อจากนี้ พวกนายจะต้องไปยังสถานที่ใหม่เพื่อทำการฝึกต่อไป”เมื่อได้ยินประโยคนี้ ดวงตาของซูหยวนพลันเปล่งประกายขึ้นมา“สถานที่ใหม่เหรอ? อยู่ที่ไหนคะ?”“ที่ชายแดนทางตะวันตกของต้าเซี่ย หน่วยป้องกันชายแดนคาอวี้เสิน 019”……หน้าผาชันหลูเป่าโย่วพยุงร่างกายขึ้นไปถึงจุดสูงสุดของหน้าผา ไอร้อนสีขาวพวยพุ่งออกจากปากของเขา ก่อนจะกลายเป็นน้ำค้างอย่างรวดเร็วบนที่ราบสูงในยามค่ำคืนเขาหันกลับไปมองด้านล่าง ตอนนี้บนหน้าผาชันไม่มีเงาร่างของคนอื่นอีกแล้ว ทหารใหม่ที่ยังตามหลังเขาอยู่ถูกคัดออกไปหมด ด้านล่างมืดมิดและเงียบสงัด ราวกับเป็นเหวลึกที่มองไม่เห็นก้นอันน่าสิ้นหวังข้างกายของเขา มีร่างหนึ่งสวมเสื้อคลุมสีแดงเข้ม ค่อยๆ ลุกขึ้นยืน หลินชีเยี่ยปัดหิมะที่เกาะอยู่บนตัวออก เดินมาหยุดตรงหน้าเขา แล้วเอ่ยอย่างสงบ“นายไม่ควรอยู่ในอันดับนี้ หลูเป่าโย่ว”หลูเป่าโย่วก้มหน้าลง เงียบไม่พูดอะไร“ถ้าก่อนการปีนครั้งแรก นายฟังค
