ำแนะนำของฉัน หยุดพักสักหน่อย ตอนนี้นายคงเดินนำหน้าทุกคนไปแล้ว”หลินชีเยี่ยเว้นวรรค “น่าเสียดาย ความหยิ่งและความทะนงตัวของนาย ทำให้นายพลาดโอกาสนี้ไป แถมเกือบทำให้ตัวเองตกอยู่ในอันตราย”“ผม……”“ฉันรู้ว่านายแข็งแกร่ง พลังที่ซ่อนอยู่ในตัว รวมถึงความมุ่งมั่นที่น่าทึ่งของนาย ทำให้นายมีคุณสมบัติที่จะมั่นใจและภาคภูมิใจ……แต่ความหยิ่งผยองและความมั่นใจเกินเหตุนั้น สามารถฆ่าคนได้นะ ครั้งนี้นายอาศัยความสามารถและโชคของตัวเอง ปีนขึ้นมาจากก้นเหวได้ แต่ครั้งหน้าล่ะ? ถ้านายไม่สามารถควบคุมความหยิ่งผยองของตัวเองได้ สักวันหนึ่ง นายและสหายร่วมทางของนาย อาจต้องเสียชีวิตเพราะเรื่องนี้”หลูเป่าโย่วที่เดิมทีอ้าปากจะพูด ค่อยๆ หุบปากลง ไม่ได้โต้แย้งคำพูดของหลินชีเยี่ย แต่ยืนก้มหน้านิ่งอยู่ตรงนั้นเป็นเวลานาน ก่อนจะเดินจากไปเพียงลำพัง……รุ่งอรุณรถยนต์สิบกว่าคันแล่นผ่านพื้นดินอันว่างเปล่า แสงสีขาวของฟ้ารุ่งสางฉีกความมืดออก ณ สุดขอบฟ้า เงาตึกหลายหลังปรากฏขึ้นอย่างเลือนราง นั่นคืออาคารเล็กๆ สีขาวหลังคาแดงหลายหลัง ดูไม่ใหม่เอี่ยม แต่สะอาดเรียบร้อยกำแพงรอบอาคารสูงตระหง่าน บนป้ายหินหน้าประตูมีตัวอักษรสีแดงสดสลักไว้ว่า‘หน่วยป้องกันชายแดนคาอวี้เสิน 019’รถหยุดอยู่หน้าประตูเพื่อตรวจสอบตัวตน จากนั้นค่อยๆ เคลื่อนเข้าไปพร้อมกับทหารใหม่ที่ถูกคัดออกซูหยวนและซูเจ๋อลงจากรถ ยืนเข้าแถวตามคำแนะนำของครูฝึก ชายร่างกำยำสวมชุดลายพรางเดินออ
