งเฟิงถอนหายใจ ไม่คะยั้นคะยออีกต่อไป แต่ก้าวเท้าเดินออกไปเพียงลำพัง “ฉันจะรอพวกเธออยู่บนยอดเขากงเก๋อ”มองส่งติงฉงเฟิงหายลับไปในพายุหิมะ ซูหยวนค่อยๆ หลับตาลง ราวกับกำลังสัมผัสอะไรบางอย่าง จากนั้นก็หันหลังกลับ เดินย้อนกลับไปทางหน้าผาอย่างแน่วแน่……ค่ำคืนมาเยือนในขณะนี้ มีทหารใหม่มากกว่าครึ่งที่ปีนข้ามหน้าผาชันไปแล้ว และกำลังมุ่งหน้าไปยังหุบเขาที่อยู่ไกลออกไปที่ฐานของหน้าผาชันซึ่งค่อยๆ เงียบเหงาลง จู่ๆ มือข้างหนึ่งก็โผล่ออกมาจากกองหิมะ ตามด้วยร่างของเด็กหนุ่มตาเดียวที่ค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ดวงตาเพียงข้างที่เหลืออยู่จ้องมองไปยังยอดของหน้าผาชัน เปล่งประกายด้วยความมุ่งมั่นที่ไม่เคยมีมาก่อนเขาพักฟื้นอยู่ในหิมะเกือบทั้งวัน ในที่สุดก็ฟื้นฟูพลังกายของตนจนถึงจุดสูงสุดแต่ในขณะเดียวกัน การปีนป่ายที่ล้มเหลวหนึ่งครั้ง บวกกับการพักฟื้นเกือบทั้งวัน ทำให้ความคืบหน้าของเขาล้าหลังกองหลักไปไกลมาก จนแทบจะถึงเส้นคัดออกแล้วแม้จะเป็นเช่นนั้น บนใบหน้าของเขาก็ไม่มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เขาเพียงแค่หรี่ตาลงพลางพึมพำกับตัวเอง“ฉันกลับมาแล้ว……”เมื่อสิ้นเสียง เขาก็ไม่ลังเลแม้แต่น้อย เริ่มปีนขึ้นหน้าผาชันทันที เคลื่อนที่ขึ้นไปด้วยความเร็วที่น่าตกใจแม้ว่าตอนนี้ตำแหน่งของเขาจะอยู่ท้ายสุดของกองทหารใหม่ แต่นั่นก็ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อการที่เขาจะใช้สภาพร่างกายอันแข็งแกร่งของตนเริ่มแซงคนอื่นๆ ทีละคนโดรนหลายลำบินส่งเสียงดังผ่านเห
