ฟางโม่มองร่างที่ร่วงหล่นลงไปอย่างตะลึงงัน จมอยู่ในความเงียบ ในหัวของเขามีเพียงภาพของหลูเป่าโย่วที่สลัดแขนออกด้วยความมุ่งมั่นและภาคภูมิใจในชั่วขณะนั้นเขานิ่งเงียบอยู่ที่เดิมสักพัก สูดหายใจลึก แล้วค่อยๆ ปีนขึ้นไปยังยอดเขาร่างของหลูเป่าโย่วร่วงลงจากหน้าผาชันอย่างรวดเร็วในขณะที่เขากำลังจะตกลงไปยังก้นหุบเขาและแหลกเป็นชิ้นๆ หลินชีเยี่ยที่อยู่บนหน้าผาก็พึมพำอะไรบางอย่างแผ่วเบา ลมหมุนสายหนึ่งพลันพัดออกมาจากความว่างเปล่า รองรับร่างของหลูเป่าโย่วไว้ แล้วค่อยๆ วางเขาลงบนพื้นพละกำลังทั่วร่างของหลูเป่าโย่วถูกใช้จนหมดสิ้น เขานอนอย่างหมดแรงอยู่บนพื้นหิมะ เงยหน้ามองหน้าผาชันที่มองไม่เห็นยอด แล้วหลับตาลง“……ความผิดพลาดแบบเดียวกัน ฉันจะไม่ทำซ้ำเป็นครั้งที่สอง” เขาพึมพำกับตัวเองลมหิมะพัดหวีดหวิว ทหารใหม่รอบๆ ต่างเดินเข้ามา อยากจะช่วยดึงหลูเป่าโย่วขึ้น แต่เขาก็ยังคงนอนนิ่งอยู่ในหิมะ ไม่ขยับเขยื้อนราวกับตายไปแล้วบนหน้าผาชัน หลินชีเยี่ยที่กำลังหลับตาพักผ่อนจิตใจ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยที่ฐานของหน้าผา ซูหยวนกับติงฉงเฟิงที่กำลังจะไปปีนหน้าผา เดินผ่านหลูเป่าโย่ว คนหลังมองร่างที่กำลังถูกหิมะกลบทีละน้อย กำลังจะเดินเข้าไปดึงเขาขึ้นมา แต่ซูหยวนที่อยู่ข้างๆ ก็ขวางเขาไว้“ไม่ต้องสนใจ เขากำลังมุ่งมั่นฟื้นฟูพลังกาย”ติงฉงเฟิงเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ถอนหายใจ เดินผ่านหลูเป่าโย่วไปเริ่มปีนหน้าผาชันเวลาผ่านไป จนถึงตอนนี้
