ลัวกระชากร่างของฟางโม่ เขาครางอย่างเจ็บปวด แต่ก็ไม่ยอมปล่อยมือ ปลายนิ้วมือขวาที่เกาะกุมหน้าผาเริ่มมีเลือดซึมออกมา เกิดบาดแผลแล้ว“ทำอะไรน่ะ?” หลูเป่าโย่วถูกจับเอาไว้กลางอากาศ แกว่งไปมาตามแรงลมที่พัดกระโชก เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ปล่อยฉันซะ”“นายอุตส่าห์ปีนขึ้นมาได้สูงขนาดนี้แล้ว ถ้าตกลงไปก็ต้องเริ่มต้นใหม่นะ” ฟางโม่ขมวดคิ้ว“ก็เริ่มต้นใหม่สิ” หลูเป่าโย่วมองไปที่ยอดหน้าผา ดวงตาฉายแววซับซ้อน “ครั้งนี้ฉันหยิ่งผยองเกินไป ฉันสมควรได้รับบทเรียน”“แต่ว่า……”หลูเป่าโย่วหัวเราะเยาะ “นายคงไม่คิดหรอกว่า หลังจากฉันตกลงไปแล้ว ฉันจะไม่สามารถปีนกลับขึ้นมาได้อีกใช่ไหม? ฟางโม่ นายคิดจริงๆ หรือว่า ฉันหลูเป่าโย่วเป็นคนไร้ค่า? นายคิดว่าฉันทนแพ้ไม่ได้งั้นเหรอ? ถ้าผิดก็คือผิด ฉันไม่ต้องการความเมตตาของนายเพื่อลดทอนราคาที่ฉันต้องจ่าย ถึงแม้จะตกลงไป กลับไปยังจุดเริ่มต้น ฉันก็จะกลับมาอีกและจะก้าวข้ามทุกคน……รวมถึงนายด้วย”เมื่อสิ้นเสียง หลูเป่าโย่วก็สะบัดแขนออกอย่างแรง ร่างของเขาร่วงหล่นลงสู่กลุ่มเมฆใต้หน้าผาอย่างรวดเร็ว
