แล้วยังปีนหน้าผาขึ้นมาเกือบสี่ในห้าส่วนในคราวเดียว ร่างกายถูกบีบคั้นจนถึงขีดสุด เขารู้ว่าตัวเองกำลังจะไปไม่ไหวแล้วแต่เขาไม่ยอมแพ้ทั้งๆ ที่เขาปีนหน้าผาชันนี้มาจนเกือบถึงยอดแล้ว เหลืออีกนิดเดียวเท่านั้น จะให้เขายอมแพ้แค่นี้ไม่ได้เด็ดขาด!ถึงขีดจำกัดแล้วจะเป็นไง? สติเริ่มพร่าเลือนแล้วจะเป็นไง?เขาไม่ยอม!ปีน! ลืมทุกอย่าง แล้วปีนขึ้นไป!เขาจะแพ้ตรงนี้ไม่ได้เด็ดขาดหลูเป่าโย่วอาศัยพลังใจอันน่าสะพรึงกลัว ขยับแขนขาที่แทบไร้ความรู้สึกแล้ว ราวกับเป็นแมลงสาบที่ไม่มีวันตายค่อยๆ ปีนขึ้นไปในพายุหิมะทีละนิด……แต่ถึงพลังใจจะแข็งแกร่งแค่ไหน ร่างกายของมนุษย์ก็ย่อมมีขีดจำกัดฉึก!เท้าขวาของหลูเป่าโย่วเพิ่งเหยียบลงบนส่วนที่นูนขึ้นมา แต่กลับอ่อนยวบลงทันที ทั้งร่างพลันลื่นไถลจากหน้าผาชัน ไร้เรี่ยวแรงทะลุผ่านกลุ่มเมฆ ร่วงหล่นลงสู่เบื้องล่างพวกทหารใหม่ที่เพิ่งเริ่มปีนป่าย หรือกำลังเตรียมตัวจะปีน เมื่อเห็นหลูเป่าโย่วที่กำลังจะปีนถึงยอดร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้า ต่างพากันร้องอุทานขึ้นพร้อมกันที่กลางหน้าผา ฟางโม่เห็นภาพนี้ ดวงตาหรี่ลงเขาไม่ลังเลแม้แต่น้อย ร่างกายเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่วบนหน้าผาชัน เคลื่อนตัวขนานไปยังกลางเส้นทางที่หลูเป่าโย่วกำลังร่วงหล่น มือขวากำหมัดแน่น ทะลวงเข้าไปในพื้นผิวหน้าผาที่แข็งแกร่ง เกาะกุมไว้แน่นจากนั้นยื่นมือซ้ายออกไปคว้าข้อมือของหลูเป่าโย่วที่กำลังร่วงหล่นเอาไว้ได้พลังงานจลน์อันน่าสะพรึงก
