ัดแท่งไปหนึ่งชิ้นและดื่มน้ำนิดหน่อย ก็ไม่ได้หยุดพักเลยแม้แต่น้อยจนในที่สุด แม้แต่ติงฉงเฟิงซึ่งเคยเป็นทหารมาก่อน การเดินต่อเนื่องมาเป็นเวลานานขนาดนี้ ก็ยังทำให้เขาทนไม่ไหวแล้วเขาจำเป็นต้องพักสักครู่ตรงนี้ซูหยวนที่อยู่ด้านข้างกัดริมฝีปากซีดเซียวของตัวเอง แล้วค่อยๆ นั่งลง หยิบขนมปังอัดแท่งออกมาจากอกเสื้อแล้วเริ่มกัดกิน“ไม่ หลูเป่าโย่วมาถึงที่นี่ก่อนแล้ว”ฟางโม่ยืนอยู่บนทุ่งร้าง สูดดมกลิ่นที่หลงเหลืออยู่ในอากาศแล้วโพล่งขึ้น“เขาน่ะเหรอ? เขาเป็นสัตว์ประหลาด ฉันไม่อยากเปรียบเทียบกับเขาหรอก” ติงฉงเฟิง ยักไหล่ “การที่สามารถเดินมาถึงที่นี่ได้ในคราวเดียว ก็ถือเป็นขีดจำกัดของพวกเราคนธรรมดาแล้ว……แต่ซูหยวน ฉันไม่นึกเลยว่าสภาพร่างกายของเธอจะดีขนาดนี้?”“ก็พอไหว” ซูหยวนตอบอย่างสงบ “ระยะทางนี้สั้นกว่าตอนที่ฉันเดินเท้าข้ามทะเลทรายทากลามากันเสียอีก……แค่ไม่มีเวลาพักระหว่างทางเท่านั้น ก็เลยเหนื่อยหน่อย”“……ลืมไปว่าเธอเป็นพวกบ้ากีฬา”ติงฉงเฟิงหันไปมอง เห็นฟางโม่ยังไม่ได้นั่งลง แต่ยืนอยู่ข้างหน้าคนเดียว จ้องมองไปทางที่หลูเป่าโย่วจากไป“ฟางโม่ อย่าสนใจพวกเราเลย ไปตามหลูเป่าโย่วเถอะ” ติงฉงเฟิงเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วพูดขึ้นทันทีฟางโม่ชะงัก จากนั้นก็หันมามอง“นายกับเขาเป็นคู่ปรับกันไม่ใช่เหรอ? นายคงไม่ยอมล้าหลังเขาแบบนี้หรอกนะ?” ติงฉงเฟิงกล่าวพลางหัวเราะ“ฉันกับซูหยวนเดินไม่ไหวแล้วจริงๆ แต่นายน่าจะยังไม่ถึงขีดจำกัด……
