หลินชีเยี่ยสวมเสื้อกาวน์สีขาว เปิดประตูห้องผู้อำนวยการเข้าไปทันทีที่ก้าวเข้าประตู เขาก็ชะงักอยู่กับที่“บรา……”“ชู่!!”บรากีที่ซ่อนตัวอยู่หลังม่านในห้องผู้อำนวยการ ทำท่าให้หลินชีเยี่ยเงียบเสียงอย่างแรงเขาย่องไปที่ประตูอย่างอย่างระแวดระวัง มองออกไปข้างนอกแวบหนึ่ง เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครตามมา ก็รีบปิดประตูทันที แล้วถอนหายใจยาว“บรากีทำไมคุณถึงอยู่ในห้องทำงานของผม” หลินชีเยี่ยเห็นภาพนี้แล้วถามอย่างงุนงง“ข้าไม่มีที่ไหนให้หลบแล้วจริงๆ” บรากียิ้มอย่างขมขื่น “ช่วงนี้พวกเขาจะบุกเข้าห้องข้าทุกเช้า ลากข้าออกไปที่สนามเหมือนโจร บังคับให้ข้าเล่นดนตรีประกอบการต่อสู้ของพวกเขาหลายวันมานี้ ข้าฝันร้ายทุกคืน กลัวว่าลมหายใจถัดไป พวกเขาจะบุกมาแบกข้าไป ข้ามิได้นอนดีมาหลายคืนติดต่อกันแล้ว! พวกเขาช่างเป็นพวกป่าเถื่อนที่ไม่มีเหตุผล เป็นปีศาจชัดๆ!”มองดูสีหน้าโศกเศร้าและรอบตาดำคล้ำเหมือนหมีแพนด้าของบรากี มุมปากของหลินชีเยี่ยก็กระตุกเล็กน้อย “ดังนั้น เมื่อคืนคุณนอนในห้องทำงานของผมเหรอ?”“ใช่แล้ว”“……” หลินชีเยี่ยครุ่นคิดครู่หนึ่ง “คุณเคยคิดไหมว่าทำไมพวกเขาถึงต้องจับผิดคุณนักหนา?”“เพราะข้าเล่นดนตรีเก่งกาจเกินไปน่ะสิ” บรากีตอบโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อยหลินชีเยี่ยยกมือขึ้นกุมขมับ “นอกจากเรื่องนี้ล่ะ?”“ยังจะมีอะไรอีกล่ะ?”“บางทีพวกเขาอาจหวังให้คุณกลมกลืนเข้ากับพวกเขาในรูปแบบนี้ก็ได้นะ”บรากีชะงัก “กลมกลืนเข้ากับพวกเขางั้นหรือ?
