ทำไมล่ะ?”จากนั้นเขาก็นึกถึงภาพตอนที่หลินชีเยี่ยไปคุยกับพวกเขาทั้งสองคนก่อนหน้านี้ ราวกับนึกถึงความเป็นไปได้บางอย่าง“เจ้าหมายความว่า……พวกเขาตั้งใจทำเช่นนี้หรือ? เพื่อให้ข้ามีส่วนร่วมใน… เอ่อ… ‘กิจวัตรประจำวัน’ ของพวกเขางั้นหรือ?”“คุณควรดีใจที่เป็นนักดนตรีที่ไม่เก่งเรื่องการต่อสู้ ไม่อย่างนั้นพวกเขาคงจะลากคุณเข้าไปร่วมต่อยตีด้วย” หลินชีเยี่ยตบไหล่เขาเบาๆ แล้วพูดต่อว่า “เรื่องของคุณ คุณต้องจัดการเอง จะจัดการความสัมพันธ์กับพวกเขาสองคนยังไง คุณต้องตัดสินใจเอง ผมยังมีธุระต้องทำ ขอตัวก่อนนะ”หลินชีเยี่ยโบกมือลา แล้วเปิดทางลับใต้ห้องผู้อำนวยการ เดินตรงไปยังคุกที่คุมขังสิ่งลี้ลับบรากียืนอยู่ในห้องผู้อำนวยการคนเดียว จมอยู่ในภวังค์ความคิด……หลินชีเยี่ยเดินตามทางเดินที่มืดสลัว มาถึงหน้าคุกใหม่สองห้องคุกทางซ้ายมือของเขา ขังปากกาสีแดงสดที่กำลังวาดวงกลมบนพื้นอยู่คนเดียว ส่วนคุกทางขวามือ ขังตุ๊กตาล้มลุกที่กำลังโยกเยกไปมาอย่างน่าขนลุกในความวุ่นวายของเมืองหลวง เขาใช้ [ร่างทิพย์เทียมฟ้า] ฆ่าสิ่งลี้ลับระดับอนันต์สองตัวนี้ด้วยมือตนเอง สำหรับผู้ช่วยพยาบาลระดับนี้ หลินชีเยี่ยค่อนข้างให้ความสำคัญแม้ว่าตอนนี้เขายังอยู่ในขั้นพิภพ ไม่สามารถเรียกผู้ช่วยพยาบาลระดับอนันต์ได้ แต่เขารู้สึกว่าตัวเองใกล้จะก้าวข้ามไปสู่ขั้นอนันต์แล้วแค่เขาก้าวข้ามไปถึงขั้นอนันต์ ผู้ช่วยพยาบาลระดับเดียวกันเหล่านี้ก็จะกลายเป็นแขนซ้ายขวา
