บทที่ 32ท่านอาสอง?
เซียวเหยียนประหลาดใจ ลำดับอาวุโสของเซียวอันในจวนนั้นนับตามรุ่นของบิดาเขา ผู้ที่ทำให้เขาสามารถเรียก “ท่านอา” ได้ ก็มีเพียงคนรุ่นที่หนึ่งของตระกูลเซียวเท่านั้น
“โอ้”
ชายชราไม่ได้ใส่ใจกับการทักทายอย่างเคารพของเซียวอันเท่าไหร่ เพียงแค่ตอบรับอย่างไม่ใส่ใจ จากนั้นสายตาก็เหลือบไปเห็นเซียวเหยียนที่สวมชุดผ้าไหมงดงามและมีหยกโลหิตมังกรห้อยอยู่ที่เอว ทั้งยังเห็นเคล็ดวิชาฝึกกายาที่เซียวเหยียนอุ้มอยู่ในอ้อมแขน
“ได้ยินมาว่าตระกูลเซียวของเรามีกายพิการแห่งวิถียุทธ์ออกมาคนหนึ่ง คงไม่ใช่เด็กคนนี้กระมัง?” ชายชราถามอย่างไม่ใส่ใจ
เซียวอันแสดงความเคารพอย่างยิ่ง ประสานหมัดโค้งเอว “เรียนท่านอาสอง ถูกต้องแล้วขอรับ คือเหยียนเอ๋อร์ เขาคือลูกของขุนศึกอาญายุทธ์ เกิดมาพร้อมกับเส้นชีพจรลมปราณอุดตัน ไม่สามารถฝึกยุทธ์ได้ขอรับ”
“โอ้โฮะๆ…” ชายชราหัวเราะออกมาเบาๆ “ที่แท้ก็เป็นลูกของเจ้าคนดื้อรั้นนั่นเองรึ…จิจิ เจ้าเด็กนี่คิดจะฝึกกายารึ? นี่มันเส้นทางที่ลำบากนะ”
เซียวอันยังคงมีสีหน้าเคารพ “การฝึกกายาถึงแม้จะเป็นเส้นทางที่ลำบาก แต่หากต้องการให้เด็กคนนี้มีอนาคตที่ดี ก็ทำได้เพียงเท่านี้ขอรับ”
“ชิ!” ชายช
