รากลับแค่นเสียงอย่างดูแคลน “ฝึกกายาจะมีความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ได้อย่างไร ถึงแม้จะบรรลุถึงระดับของผู้ฝึกกายาในประวัติศาสตร์ไม่กี่คนนั้นแล้วจะทำอะไรได้ ในกองทัพนับหมื่นแสน ก็เป็นเพียงก้อนหินที่ใหญ่ขึ้นมาหน่อยเท่านั้น”
เซียวอันหัวเราะอย่างขมขื่น รู้ดีว่าที่อีกฝ่ายพูดก็ไม่ผิด ทำได้เพียงกล่าว “แต่ในฐานะบุรุษแห่งตระกูลเซียว หากสามารถตายในสนามรบได้ก็ถือเป็นเกียรติอย่างหนึ่งขอรับ”
ชายชราเมื่อได้ยินคำพูดนี้ รอยยิ้มก็หายไป ใบหน้าพลันบึ้งตึงลงทันที แค่นเสียงเย็นชา “คำพูดบ้าบออะไร! บุรุษแห่งตระกูลเซียวของข้าจะต้องตายในสนามรบอย่างนั้นรึ? เกียรติอะไรกัน ข้าว่าพวกเจ้าสมองเสื่อมไปแล้ว! สามารถรอดชีวิตกลับมาจากสนามรบได้สิ ถึงจะเรียกว่าเก่งจริง!”
“เอ่อ…” เซียวอันถูกดุอย่างกะทันหันก็รู้สึกงุนงงอยู่บ้าง เขาได้ยินมานานแล้วว่าท่านอาสองผู้นี้มีนิสัยแปลกประหลาด ตอนหนุ่มๆ ยังเคยทำเรื่องนอกรีตมาไม่น้อย ไม่คิดว่าจะแตกต่างจากคนทั่วไปจริงๆ
“นี่เป็นความคิดของเซียวจ้านเฉิง หรือความคิดของเจ้า?” ดูเหมือนชายชราจะโกรธขึ้นมาบ้างแล้ว จึงเอ่ยถาม
เซียวอันกล่าวอย่างระมัดระวัง “เป็นความคิดของท่านโหวกับพวกเราขอรับ…”
“หึ! เจ้าหนูจ้า
