นเฉิงนั่น ช่างยิ่งอยู่ยิ่งถดถอยเสียจริง” ชายชราแค่นเสียง “จะบังคับเด็กคนหนึ่งให้เก่งกาจไปทำไม มีปัญญาก็ให้เขาทะลวงสามอมตะด้วยตัวเอง ก้าวเข้าสู่ขอบเขตจตุรภพเสียสิ ตอนนั้นก็จะสามารถฝืนชะตาฟ้าเปลี่ยนลิขิตได้แล้ว ไม่ว่าจะเป็นขยะพิการหรือปัญญาอ่อน ก็สามารถเปลี่ยนเป็นอัจฉริยะชั้นเลิศได้ แทนที่จะให้ลูกพยายาม ทำไมตัวเองไม่พยายามหน่อยเล่า หรือว่ารู้ตัวว่าตนเองไร้ความสามารถ?”
“เอ่อ…นี่…” เซียวอันถูกพูดจนอ้าปากค้าง ไม่กล้าจะรับคำเลย ขอบเขตจตุรภพ? แม้จะพูดง่าย แต่การจะก้าวเข้าสู่ขอบเขตนี้ไหนเลยจะง่ายดายถึงเพียงนั้น! ทั่วทั้งราชวงศ์ประกาศิตสวรรค์ที่สามารถไปถึงขั้นนี้ได้ ใช้นิ้วมือก็ยังนับได้
ข้างๆ กัน เซียวเหยียนฟังแล้วก็อดที่จะยิ้มไม่ได้ เขาคิดในใจว่าชายชราผู้นี้น่ารักดีเหมือนกัน ตอนแรกคิดว่าเป็นผู้อาวุโสในตระกูลที่เคร่งขรึม จะต้องมาสั่งสอนตนเองอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยเหมือนเซียวอัน ไม่พ้นก็คงพูดเรื่องที่ว่าต้องพยายามให้มาก อดทนถึงจะมีความสำเร็จ ไม่คิดว่าคำพูดที่ออกมาจะแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง
“จวนขุนพลเทวะอันกว้างใหญ่ของเรา หรือว่าจะเลี้ยงเด็กคนหนึ่งไม่ได้?” ชายชราเห็นเซียวอันพูดไม่ออก ก็แค่นเสียงเย็นชา “พว
