กเราสละชีพในสนามรบ เด็กๆ เหล่านั้นพลีชีพในสมรภูมิ หรือจะยังไม่สามารถให้เด็กรุ่นหลังได้เพลิดเพลินกับความมั่งคั่งที่ได้มาอย่างยากลำบากนี้ได้?”
เซียวอันตัวสั่นงันงก ทำได้เพียงพยักหน้าหงึกๆ ไม่กล้ารับคำ
ชายชราเหลือบตามองเซียวอันแวบหนึ่ง รู้ดีว่าพูดกับคนหัวทึบแบบนี้ก็ไม่มีประโยชน์ แต่เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นเจ้าเด็กข้างๆ กำลังแอบหัวเราะ เขาก็อดที่จะเลิกคิ้วไม่ได้
“เจ้าตัวเล็ก ข้าว่าพ่อเจ้าไร้ประโยชน์ เจ้าว่าถูกหรือไม่?”
“เฒ่าทารก ข้าว่าท่านพูดถูก”
“เหยียนเอ๋อร์!” เซียวอันตกใจ รีบดุอย่างโกรธเคือง “เจ้าอย่าไม่มีมารยาท พูดจากับผู้ใหญ่อย่างนี้ได้อย่างไร!”
ชายชรากลับไม่โกรธ แต่ชะงักไป “เจ้าเรียกข้าว่าอะไรนะ?”
“เฒ่าทารกไง” เซียวเหยียนยิ้มพลางกล่าว “คงจะให้ข้าเรียกท่านว่าหนุ่มน้อยไม่ได้กระมัง”
สีหน้าของชายชราพลันบึ้งตึงลงเล็กน้อย “ไม่มีใครเคยสอนเจ้ารึว่าต้องเรียกผู้ใหญ่อย่างไร?”
“ท่านเรียกข้าว่าเจ้าตัวเล็ก ข้าเรียกท่านว่าเฒ่าทารก นี่ก็น่าจะถือว่าเจ๊ากันแล้วกระมัง” เซียวเหยียนกล่าว “ก็น่าจะมีคนสอนท่านว่าต้องเรียกเด็กรุ่นหลังอย่างไรเหมือนกันใช่หรือไม่?”
เซียวอันตกใจจนเหงื่อแตกพลั่ก รีบปิดปากของเซียวเหยียนพลางกล่า
