ซุนหงอคงขมวดคิ้ว สายตากวาดมองไปทั่วโรงพยาบาลขนาดใหญ่ ก้มหน้าครุ่นคิดครู่ต่อมา ร่างหนึ่งก็เดินขึ้นบันไดมาช้าๆ จนมาหยุดอยู่ข้างๆ เขากิลกาเมชสวมผ้าสีเทาที่ดูคล้ายฉลองพระองค์ ยืนอยู่บนหลังคาตึกผู้ป่วย สายตาดูแคลนกวาดผ่านทุกสิ่งเบื้องล่างสีหน้าดูไม่ค่อยพอใจนัก“ทางห้องครัวก็ไม่มี”“โรงพยาบาลก็มีขนาดเท่านี้ เขาคงหนีไปไหนไม่ได้หรอก” ซุนหงอคงพูดอย่างสงบ “หากเขาไม่อยู่ การต่อสู้ก็คงจะขาดความเร้าใจไปหน่อย”กิลกาเมชพยักหน้าเบาๆ “สงครามระดับมหากาพย์มักต้องการดนตรีประกอบที่เร้าใจเพื่อเสริมบรรยากาศเสมอ”ทั้งสองยืนนิ่งอยู่บนจุดสูงสุดของโรงพยาบาล ค่อยๆ สำรวจทุกซอกทุกมุมของโรงพยาบาลอย่างละเอียด ราวกับหมาป่าหิวโซสองตัวที่กำลังมองหาเหยื่อ แผ่กระจายกลิ่นอายแห่งอันตรายและความน่าสะพรึงกลัวออกมา
