วชแห่งเทพเจ้า…โรงพยาบาลแสงแดดยามเที่ยงสาดส่องลงมาบนโรงพยาบาลที่กว้างขวางและสะอาดสะอ้านไหลฝูนอนเหยียดยาวอยู่บนดาดฟ้าของตึกผู้ป่วย มันหาวอย่างเกียจคร้าน คณะที่ผู้ช่วยพยาบาลชั้นล่างกำลังวุ่นวายเตรียมอาหารกลางวันกันอยู่มันวางหัวลงบนอุ้งเท้าที่ปกคลุมด้วยขนฟู แล้วหลับตาลงอย่างสบายอารมณ์ เตรียมพร้อมที่จะเริ่มช่วงเวลางีบกลางวันอันแสนวิเศษทันใดนั้น เงาของใครบางคนก็ปรากฏขึ้นด้านหลังของมันขนทั่วร่างของไหลฝูพองขึ้นในทันที ก่อนที่มันจะทันได้ปล่อยไฟฟ้า มือข้างหนึ่งก็คว้าคอของมันไว้ แล้วยกมันลอยขึ้นกลางอากาศไหลฝูที่ตกใจกลัวหันกลับไปมอง สิ่งที่เห็นคือใบหน้าลิงที่เย็นชาซุนหงอคงห่มจีวรที่ขาดวิ่น มือข้างหนึ่งจับคอของไหลฝู วิญญาณอาวุธของกระจกยาตะตัวนี้ ตอนนี้ดูเหมือนลูกแมวที่ไร้ซึ่งพลังต่อต้าน ถูกเขาจับลอยอยู่กลางอากาศอย่างไม่ใส่ใจ“เหมียว!!”ไหลฝูดิ้นรนอย่างรุนแรง“อย่าตะโกน” ซุนหงอคงหรี่ตาลงแล้วพูดเบาๆไหลฝูรีบปิดปากทันที มองดูซุนหงอคงอย่างไร้เดียงสา ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว“ข้าถามเจ้า เจ้านอนคว่ำอยู่ข้างบนนานขนาดนี้ เห็นบรากีหลบไปที่ไหนบ้างไหม?” ซุนหงอคงถามเสียงเย็นไหลฝูชะงักไปครู่หนึ่ง นึกทบทวนสักพัก แล้วรีบส่ายหัวอย่างรวดเร็วซุนหงอคงทำเสียงจึ๊กจั๊กแล้วโยนไหลฝูไปด้านข้างอย่างไม่ใส่ใจ แมวตัวน้อยกระโดดเบาๆ บนหลังคาตึกผู้ป่วยแล้วรีบหนีออกจากที่เกิดเหตุอย่างรวดเร็ว ราวกับกำลังหลบหนีจากโรคระบาดบางอย่าง
