ท่ามกลางพายุหิมะ ร่างสองร่างสวมหมวกคลุมศีรษะ ค่อยๆ เดินออกมาจากชายแดนที่ปกคลุมด้วยหมอกหนึ่งในนั้นยืนอยู่บนหิมะขาวโพลน ค่อยๆ ถอดหมวกคลุมออก เผยให้เห็นใบหน้าของหญิงสาวแรกรุ่นเธอกวาดตาไปรอบๆ มองทิวทัศน์ที่เต็มไปด้วยน้ำแข็งและหิมะ แล้วถอนหายใจยาว ดวงตาเต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อน“พวกเรากลับมาอีกแล้ว……”“อืม” ชายที่อยู่ข้างๆ เธอพยักหน้า“สามสี่ปีแล้ว ตั้งแต่จากชางหนานมาแล้ว” หญิงสาวค่อยๆ หลับตาลง แล้วพูดต่อเบาๆ “ช่วงเวลานั้น……”“เสี่ยวหนาน”ชายคนนั้นพูดขึ้นทันที ตัดบทคำพูดของหญิงสาว ยื่นมือซ้ายออกมา ชี้ไปที่มือขวาของตัวเองที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อกว้างมือข้างนั้น……ไม่สิ มันไม่สามารถเรียกว่าเป็นมือได้อีกต่อไปทันใดนั้นเห็นแสงสีแดงก็พุ่งออกมา งูเหลือมสีดำคล้ายแขนตัวหนึ่งคลานออกมาจากแขนเสื้อของเขา ส่วนหัวแยกออกเป็นนิ้วมือห้านิ้ว และบนหลังมือนั้นมีหูเล็กๆ อยู่หนึ่งข้างชายคนนั้นย่อตัวลง ใช้นิ้วมือข้างซ้ายวาดตัวอักษรจีนอย่างรวดเร็ว‘โลกิฟังอยู่ ระวังคำพูดด้วย’ซือเสี่ยวหนานเห็นประโยคนั้นแล้วเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อด้วยสีหน้าเรียบเฉย“ช่วงเวลานั้น ทุกครั้งที่นึกถึงมัน ทำให้ฉันรู้สึกอยากอาเจียน”เธอพูดไปพลางย่อตัวลง แล้วเขียนต่อบนพื้นหิมะว่า‘เขาฝังมันไว้ในตัวนายเมื่อไหร่?’‘ก่อนออกเดินทาง……สองปีนี้พวกเราทำอะไรมากเกินไป เขาเริ่มสงสัยแล้ว’‘จริงๆ เลย จิ้งจอกเฒ่าที่น่ารังเกียจ’ซือเสี่ยวหนานเงียบไปครู่ แล้วเข
