“เจ็ดวันนี้ เป็นบทเรียนสุดท้ายที่ฉันจะสอนพวกนายในฐานะครูฝึก”“หวังว่าพวกนายจะได้รับประโยชน์บ้าง”หลินชีเยี่ยพูดประโยคสุดท้ายจบแล้วก็หันหลังเดินจากไปห้องโดยสารที่เงียบสงบพลันเกิดเสียงอึกทึกขึ้นมา ทหารใหม่พากันซุบซิบปรึกษากัน ดวงตาเต็มไปด้วยความกังวลและความสงสัย“การริบสิทธิ์ ก็คือการคัดออก… มันโหดร้ายเกินไปแล้ว!”“พวกเราตรากตรำมาตั้งนาน ใครจะยอมล้มเลิกง่ายๆ แบบนี้ล่ะ?”“ฉันจากบ้านเกิดมามาเมืองหลวง ก็เพื่อเป็นหน่วยพิทักษ์ราตรี ฉันจะไม่ยอมล้มเลิกแบบนี้เด็ดขาด!”“นี่มันการฝึกปีศาจจริงๆ บีบให้พวกเราเดินเข้าสู่ทางตายทั้งหมดเลย!”“พวกนายว่าครูฝึกหลินจะไม่ได้หลอกพวกเราใช่ไหม?”“……”ไม่นานนัก ครูฝึกหลายคนก็เดินออกมาจากห้องโดยสาร แจกจ่ายเสื้อกันหนาว อาหารแห้ง น้ำดื่ม และแผนที่ให้กับพวกเขาทีละคนเมื่อเห็นเส้นทางที่วาดไว้บนแผนที่นั้น พวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะสูดหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความตกใจ!“ทุ่งหิมะ ทะเลสาบน้ำแข็ง หน้าผา หุบเหว……เส้นทางนี้โหดร้ายจริงๆ” ติงฉงเฟิงผู้มีประสบการณ์ทางทหารมาก่อน เมื่อเห็นเส้นทางนี้ สีหน้าของเขาก็ซีดลงเล็กน้อย “นี่มันเส้นทางที่สามารถเดินให้ถึงที่หมายได้ภายในหกวันจริงๆเหรอ?”“ไม่รู้สิ” ฟางโม่ถอนหายใจ “แต่พวกเราไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเดินหน้าต่อไป”หลูเป่าโย่วนั่งอยู่คนเดียวที่มุมหนึ่ง หยิบแผนที่ขึ้นมาแต่ไม่ได้มอง เขาเก็บมันเข้าไปในช่องซับในของเสื้อกันหนาวแล้วหลับตาสงบใจ……หลินชีเยี่ยกลั
