บไปยังห้องโดยสารที่ครูฝึกอยู่ มุมปากของหยวนกังก็ปรากฏรอยยิ้มขมขื่น“ชีเยี่ย นายทำแบบนี้ คิดจะจบเรื่องยังไง?”“ผมมีความคิดแล้ว” หลินชีเยี่ยยิ้มเล็กน้อย “แค่ต้องการความร่วมมือจากทางการเท่านั้น……”หลินชีเยี่ยอธิบายแผนของตัวเองอย่างคร่าวๆหยวนกังเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้า “ไม่มีปัญหา แต่นายแน่ใจหรือว่าการทำแบบนี้จะได้ผล?”“เวลาเจ็ดวัน ไม่ว่าจะใช้เพื่อเสริมสร้างร่างกายหรือยกระดับผนึกต้องห้าม ก็ยากที่จะเห็นผลมากนัก ถ้าเป็นเช่นนั้น พวกเราก็ทำได้แค่เริ่มจากด้านจิตใจ……”หลินชีเยี่ยหันหน้าไปมองทางห้องโดยสารที่พวกทหารใหม่อยู่ “จะได้ผลหรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับสติปัญญาของพวกเขาเอง”……ชายแดนตะวันตกต้าเซี่ยที่ราบสูงปามีร์บนที่ราบสูงอันแห้งแล้ง ร่างหนึ่งปรากฏขึ้นอย่างประหลาดจากพื้นดินราวกับของเหลวนั่นคือชายร่างสูงใหญ่เกือบสองเมตร สวมชุดสูทแบบตะวันตกโบราณสีเหลืองเข้ม กล้ามแขนทั้งสองข้างนูนขึ้นเหมือนภูเขาเล็กๆ ดวงตาคมเข้มอยู่ในเบ้าตาที่ลึกและยาว มองไปทางด้านหลังอย่างสงบนิ่งไม่ไกลจากเขาคือกำแพงหมอกที่ม้วนตัวปั่นป่วนที่นี่คือจุดตะวันตกสุดของต้าเซี่ยทั้งหมด และเป็นเขตแดนที่แบ่งแยกดินแดนของต้าเซี่ยกับโลกภายนอก“ในที่สุดก็แทรกตัวเข้ามาได้……” ชายร่างกำยำค่อยๆ เอ่ยประโยคภาษาอังกฤษออกมาเขาหันหลังกลับ มองดูที่ราบสูงซึ่งปกคลุมด้วยหิมะตรงหน้า เงียบไปครู่หนึ่ง แล้วก้าวเท้าเดินไปข้างหน้าเขาเพิ่งเดินไปได้ไม่นาน ก็ค่อยๆ หย
