รถเริ่มออกตัว พาพวกเขามุ่งหน้าสู่สถานที่แห่งหนึ่งภายในรถ สภาพจิตใจของทหารใหม่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงเมื่อเทียบกับสภาพครึ่งเป็นครึ่งตายเมื่อสามวันก่อน หลังจากผ่านช่วงวันหยุดสั้นๆ แต่แสนสุข พวกเขาก็ดูกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาก ดวงตาเต็มไปด้วยความกระตือรือร้นและความคาดหวัง ราวกับกำลังเตรียมพร้อมที่จะไปทำภารกิจที่ค่ายฝึกอบรมเจ็ดวันที่เหลือให้สำเร็จ“เอ๊ะ? นี่ไม่ใช่เส้นทางกลับค่ายฝึกอบรมนี่นา?”“จริงด้วย……นี่เรากำลังจะไปไหนกัน?”“ออกห่างจากค่ายฝึกอบรมเข้าไปทุกที……”ทหารใหม่บนรถเริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง จึงเริ่มพูดคุยกันแต่แม้แต่หลี่เจินเจินที่สนิทกับบรรดาครูฝึกมากที่สุด ก็ยังมีสีหน้างุนงง ‘ตอนกินข้าวปีใหม่ก็ไม่ได้ยินครูฝึกหลินกับอาหยวนพูดถึงเรื่องนี้เลยนี่นา?’ท่ามกลางความสงสัยของทหารใหม่ รถค่อยๆ จอดในสนามบินของหน่วยพิทักษ์ราตรีเครื่องบินขนส่งทหารลำใหญ่ได้รออยู่ที่สนามบินเป็นเวลานานแล้วไม่รู้ทำไม ทันทีที่เห็นเครื่องบินขนส่งลำนี้ ทหารใหม่ก็รู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาทันที“นั่งเครื่องบินเหรอ? ครูฝึกหลินจะพาพวกเราไปไหนกัน?”“ค่ายฝึกอบรมเจ็ดวัน? ไม่ใช่ว่าจะอยู่ในค่ายฝึกอบรมหรอกเหรอ?”“มาถึงขนาดนี้แล้ว ไม่มีทางเป็นค่ายฝึกอบรมแน่ๆ!”“ค่ายฝึกอบรมที่ผ่านมา เคยมีการพาทหารใหม่ขึ้นเครื่องบินไปฝึกที่ไหนบ้างไหม?”“ไม่เคยนะ”“……”ท่ามกลางเสียงกระซิบกระซาบของทหารใหม่ หลินชีเยี่ยและคนอื่นๆ สวมเสื้อคลุมสีแดงเข้ม เด
