ินลงจากรถอย่างสงบ ยื่นมือชี้ไปที่เครื่องบินที่อยู่ไกลออกไป “ขึ้นเครื่องบิน”ไม่มีการบอกว่าจะไปทำอะไร หรือจะไปที่ไหน มีเพียงสามคำง่ายๆ ทว่าเต็มไปด้วยอำนาจที่ไม่อาจปฏิเสธเหล่าทหารใหม่ไม่มีข้อโต้แย้งใดๆ ทยอยขึ้นเครื่องบินอย่างเป็นระเบียบไม่กี่นาทีต่อมา เสียงเครื่องยนต์ของเครื่องบินก็ดังกึกก้อง พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าในห้องโดยสารที่เงียบสงัด พร้อมกับการสั่นสะเทือนเล็กน้อยของลำตัวเครื่อง ความรู้สึกไม่สบายใจในใจของเหล่าทหารใหม่ก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นในที่สุดหลินชีเยี่ยก็ค่อยๆ เดินมาที่ด้านหน้าของทุกคน มุมปากปรากฏรอยยิ้มบางๆ“ผมเชื่อว่าในสามวันที่ผ่านมา ทุกคนคงได้พักผ่อนกันอย่างดี……หวังว่าในเจ็ดวันสุดท้ายของค่ายฝึกอบรมนี้ พวกนายจะสามารถแสดงสภาพจิตใจที่ดีที่สุดเพื่อเผชิญหน้ากับมัน”“ขออนุญาตครับ!”“เชิญ”“ครูฝึกหลิน พวกเราจะไปที่ไหนกันครับ?” สายตาของหลินชีเยี่ยกวาดมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัยของทุกคน แล้วค่อยๆ เอ่ยออกมาช้าๆ“ที่ราบสูงปามีร์”เมื่อได้ยินชื่อนี้ ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นต่างตะลึง“ที่ราบสูงปามีร์ ตั้งอยู่ทางชายแดนด้านตะวันตกของต้าเซี่ย มีความสูงเฉลี่ยจากระดับน้ำทะเล 4,000 ถึง 7,700เมตร ในฤดูกาลนี้ อุณหภูมิบนภูเขาควรจะอยู่ที่ประมาณลบ 25 องศา” หลินชีเยี่ยพูดอย่างสุขุม“พวกนายจะต้องเข้าร่วมค่ายฝึกอบรมสุดโหดเป็นเวลาเจ็ดวันที่นั่น”เมื่อได้ยินประโยคนี้ สีหน้าของทหารใหม่ก็เปลี่ยนไปในทันที‘ไป
