เข้าค่ายฝึกอบรมสุดโหดบนที่ราบสูงปามีร์งั้นเหรอ? นั่นมันที่ที่มนุษย์จะอยู่รอดได้เหรอ?’“แต่ครูฝึกครับ พวกเราไม่ได้เอาอะไรติดตัวมาเลยนอกจากดาบตรง……”“พวกนายไม่จำเป็นต้องเอาอะไรมาทั้งนั้น” หลินชีเยี่ยพูดเสียงเรียบ “เดี๋ยวพวกนายแต่ละคนจะได้รับชุดกันหนาวหนึ่งชุด น้ำดื่มหนึ่งขวด อาหารแห้งอัดแท่งไม่กี่ห่อ และแผนที่ที่มีเส้นทางวาดไว้หนึ่งแผ่นนี่จะเป็นสิ่งของพื้นฐานที่จะช่วยให้พวกนายอยู่รอดได้ตลอดเจ็ดวันนี้ ถ้าพวกนายต้องการอะไรมากกว่านี้ ก็ต้องใช้ความสามารถของตัวเองไปหามาเอง…แน่นอนว่า ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น พวกนายห้ามขโมยหรือแย่งชิงทรัพย์สินใดๆ ของชาวพื้นเมือง และห้ามทำให้เกิดอันตรายต่อชีวิตของพวกเขาด้วย ถ้าผมพบว่ามีใครทำแบบนั้น ฉันจะลงมือเองด้วยการทุบแขนขาของพวกนายให้พังยับแล้วโยนไปที่ศูนย์ไจเจี้ย”น้ำเสียงของหลินชีเยี่ยจริงจังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน“ครูฝึกครับ พวกเราจะต้องฝึกอะไรกันแน่?”“บนแผนที่ในมือของพวกนายแต่ละคน มีเส้นทางหนึ่งถูกวาดไว้ ภารกิจของพวกนายคือ ให้เดินเท้าตามเส้นทางนี้ข้ามเทือกเขาบนที่ราบสูงปามีร์ ไปถึงยอดเขากงเก๋อภายในหกวัน โดยไม่ใช้ผนึกต้องห้ามหรือวัตถุต้องห้ามใดๆเที่ยงคืนของทุกวัน เราจะทำการจัดอันดับ แปดสิบคนที่รั้งท้ายสุดจะถูกคัดออก และยุติค่ายฝึกอบรมนี้ก่อนกำหนด และคนเหล่านี้……จะถูกฉันริบสิทธิ์ในการเป็นหน่วยพิทักษ์ราตรี”เมื่อหลินชีเยี่ยพูดจบ ทั้งห้องโดยสารก็ตกอยู่ในความเงี
