เส้าผิงเกอมองอีกฝ่ายอย่างเหม่อลอยเป็นเวลานาน มุมปากปรากฏรอยยิ้มบาง เขามองไปด้านหลังของหลินชีเยี่ย“พวกเขาไม่ได้ตามมาใช่ไหม?”“ผมไม่ได้บอกพวกเขา”“ดีแล้ว”เส้าผิงเกอถอนหายใจอย่างโล่งอก “ปีใหม่ที่ครอบครัวได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันเป็นครั้งสุดท้าย หากบรรยากาศต้องพังเพราะการจากไปของฉัน นั่นคงเป็นความผิดที่ยิ่งใหญ่”เส้าผิงเกอฟังเสียงหัวเราะและเสียงพูดคุยที่ดังมาจากหลังประตู ดวงตาของเขาเผยความอ่อนโยน“รอให้ปีใหม่ผ่านไปก่อนแล้วค่อยไปไม่ได้เหรอครับ?” หลินชีเยี่ยอดถามไม่ได้“ฉันไปแนวหน้าก็เพื่อให้ทุกคนในต้าเซี่ยสามารถฉลองปีใหม่ได้อย่างไร้กังวล” เส้าผิงเกอยิ้ม เขาหันหลังเดินไปทางที่ไกลออกไป ฝีเท้าของเขาเบาลงกว่าเดิมเล็กน้อยเขาโบกมือแล้วกล่าวว่า “ครั้งหน้าที่เราจะได้พบกัน คงจะเป็นที่แนวหน้าแล้ว ไม่ว่าจะยังไง ขอบคุณสำหรับคำอวยพรนะ ชีเยี่ย สุขสันต์วันปีใหม่”หลินชีเยี่ยมองส่งเส้าผิงเกอจากไป เขาถอนหายใจแล้วหันกลับเข้าไปในลานบ้าน“ชีเยี่ย นายไปไหนมา?” ไป๋หลี่พั่งพั่งวางจานหัวปลาตุ๋นลงบนโต๊ะ ถูมือไปมาพลางมองหลินชีเยี่ยที่เพิ่งเดินกลับมา“ไม่มีอะไรหรอก แค่ไปส่งเพื่อน”“เพื่อนเหรอ?” ไป๋หลี่พั่งพั่งครุ่นคิดอยู่นาน แต่ไม่ได้ถามอะไรเพิ่มเติม“แล้วหลูเป่าโย่วล่ะ? ทำไมไม่เห็นเขา?”“เพิ่งทำแผลให้เขาเสร็จ เขาก็ออกไปเองแล้ว คงจะไม่ชินกับบรรยากาศที่นี่”“อ้อ……”“ชีเยี่ย ไปตามทุกคนมากินข้าวปีใหม่กันเถอะ”“ได้”ท่ามกลางเสียงห
