ัวเราะ ทุกคนนั่งลง เฉินหานนั่งติดกับหลินชีเยี่ยที่ด้านข้าง มองอาหารบนโต๊ะที่อุดมสมบูรณ์ อดไม่ได้ที่จะลอบกลืนน้ำลายเขาไม่ได้กินอาหารที่อุดมสมบูรณ์แบบนี้มานานแล้วถัดไปคือ ไป๋หลี่พั่งพั่งที่กำลังหัวเราะคิกคักแจกนาฬิกาโรเล็กซ์เป็นของขวัญปีใหม่ให้กับสมาชิกหน่วย 006 ทีละคน เฉาเยวียนที่กำลังแทะเมล็ดแตงโมเงียบๆ เจียงเอ่อร์ที่ลอยอยู่กลางอากาศพูดคุยหัวเราะกับสมาชิกหญิงของหน่วย006 และเสิ่นชิงจู่ที่ถือเบียร์กระป๋องหนึ่งกำลังดื่มรวดเดียวอันชิงอวี๋นั่งยองๆ อยู่กลางลานบ้าน กำลังจัดการกับกล่องเหล็กสีดำอย่างจริงจัง ไม่รู้ว่าเป็นอะไรฝั่งตรงข้ามของโต๊ะคือหน่วย 006 ที่กำลังสนุกสนานและหัวเราะกันหลี่เจินเจินอุ้มแมวขาวฟางโม่ มองเก้าอี้ว่างตรงกลางอย่างเหม่อลอย ดวงตาเต็มไปด้วยความกังวล“เจินเจิน ไม่ต้องกังวลนะ หัวหน้าเส้าคงกลับมาเร็วๆ นี้แหละ” จางเจิ้งถิงตบไหล่เธอเบาๆ “มากินข้าวกัน!”แกร๊ง……แกร๊ง……แกร๊ง!!เสียงระฆังปีใหม่ดังขึ้น ทุกคนหยุดสิ่งที่กำลังทำอยู่ หันไปมองทิศทางที่เสียงระฆังดังมาอันชิงอวี๋ขมวดคิ้ว แตะกล่องเหล็กในมือเบาๆ ท่ามกลางเสียงหวีดแหลม ดอกไม้ไฟนับสิบพุ่งขึ้นจากกล่องพร้อมกัน หายไปในความมืดของรัตติกาลตูม!!!เสียงระเบิดที่สั่นสะเทือนฟ้าดินดังขึ้น ดอกไม้ไฟเจ็ดสีอันงดงามราวกับฝนดาวตกที่เต้นระบำ แผ่ขยายออกไปอย่างรวดเร็วรอบด้าน ภายในพริบตาก็ปกคลุมท้องฟ้าทั่วทั้งเมืองหลวงในชั่วขณะนั้น ท้องฟ้ายามค่ำคืนถู
