กแสงสว่างไสวไปทั่ว งดงามตระการตาราวกับความฝัน“ว้าว! นี่มันดอกไม้ไฟงั้นเหรอ?” ลู่หูเบิกตากว้าง “ถ้า… ถ้าจุดลงบนพื้นดิน คงจะระเบิดเมืองหลวงราบเป็นหน้ากลองแน่ๆ”“ไม่ต้องสนใจรายละเอียดพวกนั้นหรอก”หยวนกังถือแก้วไวน์ ลุกขึ้นจากเก้าอี้ ปราดมองทุกคนด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะยกแก้วไวน์ขึ้น“แด่ปีใหม่ ชนแก้ว!”“ชนแก้ว!”……ดอกไม้ไฟอันงดงามตระการตาบานสะพรั่งบนท้องฟ้าแสงสีรุ้งสะท้อนไปมา ทอดลงใต้สะพานชานเมืองเมืองหลวง ขอทานตัวน้อยกอดเข่าตัวเอง ห่อหุ้มด้วยผ้าห่มขาดวิ่น มองดอกไม้ไฟงดงามเหนือศีรษะ ดวงตาเต็มไปด้วยความหลงใหลจากนั้น สายตาของเธอตกลงบนพื้นที่รกร้างหน้าใต้สะพาน เห็นเพียงร่างที่พันผ้าพันแผล เดินโซเซมาอย่างช้าๆภายใต้แสงของดอกไม้ไฟนั่นคือเด็กหนุ่มผมดำตาข้างเดียวดวงตาของขอทานน้อยเปล่งประกายเธอรีบลุกขึ้นจากพื้นอย่างรวดเร็ว มองหลูเป่าโย่วที่เดินเข้ามาใต้สะพานแล้วค่อยๆ นั่งพิงผนังฝั่งตรงข้าม อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปาก“ฉันนึกว่าคุณจะไม่กลับมาแล้ว”“ฉันบอกแล้วว่าวันนี้จะกลับมากินอาหารเย็น” หลูเป่าโย่วเอ่ยเสียงเรียบขอทานน้อยจ้องมองผ้าพันแผลเปื้อนเลือดบนตัวเขา ริมฝีปากเม้มเล็กน้อย“บาดแผลบนตัวคุณ……”“แค่แผลเล็กน้อย” หลูเป่าโย่วลูบท้องที่หิวโหย เงียบไปครู่หนึ่ง “บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ซื้อมาหรือยัง?”“ซื้อแล้ว!”ขอทานน้อยหยิบบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปสองห่อออกมาจากใต้ผ้าห่มในช่องใต้สะพาน ราวกับกำลังอุ้มสมบัติล้ำค่าค่อยๆ วางลงบนพื้น
