ข้างกองไฟเหนือเปลวไฟที่ลุกโชน มีแก้วน้ำชาเก่าๆ ที่คนทิ้งไว้วางอยู่บนนั้น น้ำร้อนในกาน้ำกำลังเดือดพล่าน ขอทานน้อยใช้ผ้าห่มพันนิ้วมือ ค่อยๆ ยกมันลงอย่างระมัดระวัง แล้วเทน้ำลงในบะหมี่หลูเป่าโย่วนั่งอยู่ริมกำแพง มองดูภาพนี้อย่างเงียบงันหลายนาทีต่อมา กลิ่นหอมของบะหมี่แผ่กระจายไปทั่วใต้สะพาน หลูเป่าโย่วกลืนน้ำลาย กำลังจะยื่นมือไปหยิบบะหมี่ของตัวเอง แต่ขอทานน้อยก็พูดขึ้นทันที“รอแป๊บนึง!”“หืม?”หลูเป่าโย่วมองเธออย่างงุนงง เห็นขอทานน้อยวิ่งกลับไปที่ผ้าห่มอีกครั้ง แล้วค่อยๆ หยิบไส้กรอกที่ยังมีบรรจุภัณฑ์ออกมาหนึ่งอัน เดินมาหน้าหลูเป่าโย่วพร้อมรอยยิ้มสดใสเธอใช้แรงหักไส้กรอกออกเป็นสองท่อน ท่อนหนึ่งใหญ่ อีกท่อนหนึ่งเล็กเธอยื่นท่อนที่ใหญ่กว่าให้กับหลูเป่าโย่ว “นี่… ให้คุณนะ”“ฉันจำไม่ได้ว่าให้เธอซื้อไส้กรอก”“นี่ฉันใช้เงินของตัวเองซื้อนะ!”หลูเป่าโย่วรับไส้กรอกมา ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “นี่เธอซื้อเองแท้ๆ ทำไมถึงให้อันใหญ่กับฉันล่ะ?”“คุณปกป้องฉัน ฉันดูแลคุณ นี่มันยุติธรรมดีแล้วไม่ใช่เหรอ?”ขอทานน้อยยิ้มบางๆ ภายใต้แสงดอกไม้ไฟอันงดงาม ดวงตาคู่นั้นเปล่งประกายราวกับดวงดาว เธอยกบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปในมือขึ้นมาแตะเบาๆ กับไส้กรอกในมือของหลูเป่าโย่ว“สุขสันต์วันปีใหม่ ฮีโร่ของฉัน”หลูเป่าโย่วยืนนิ่งอยู่กับที่……คืนส่งท้ายปีเก่าผ่านไปแล้ว ปีใหม่อันสดใสได้มาถึงในขณะที่คนส่วนใหญ่ยังคงจมอยู่กับความสุขของปีใหม่ ทหารใหม่ที่ย
