ุ่งวุ่นวายก็เริ่มเก็บข้าวของเตรียมตัวกลับไปยังค่ายฝึกอบรม“ฟางโม่ นายเก็บของเสร็จหรือยัง?”“อืม เกือบเสร็จแล้ว ไปกันเถอะ”ฟางโม่ที่กลับร่างเป็นมนุษย์แล้วสะพายกระเป๋าและถือกล่องดำ เดินออกมาจากห้องพักในเรือนสี่ประสาน พร้อมกับหลี่เจินเจินมุ่งหน้าออกไปนอกประตู“ฉันไปล่ะ! อีกเจ็ดวันฉันน่าจะกลับมาได้แล้ว!” หลี่เจินเจินหันหลังกลับมาโบกมือลาสมาชิกหน่วย 006จางเจิ้งถิงและคนอื่นๆ ยิ้มพลางโบกมือส่ง“ชิ ทำไมจู่ๆ ถึงรู้สึกเหมือนลูกสาวของเราถูกคนอื่นพาไปล่ะ?” ลู่หู่พึมพำเบาๆ “ผมเห็นไอ้หนุ่มแมวนั่นแล้วรู้สึกขัดตามากขึ้นเรื่อยๆ เลย……”“ฉันเห็นด้วย” จางเจิ้งถิงยกมือขึ้นเงียบๆฟางโม่กับหลี่เจินเจินเพิ่งเดินออกมาจากประตูใหญ่ของเรือนสี่ประสานก็ต้องชะงักอยู่กับที่ข้างประตูที่เต็มไปด้วยหิมะ มีร่างของคนที่พวกเขาไม่คาดคิดว่าจะได้เจอนั่งอยู่“หลูเป่าโย่ว ทำไมนายถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ? ทำไมไม่เข้าไปข้างใน?” หลี่เจินเจินเอ่ยด้วยความประหลาดใจหลูเป่าโย่วเงยหน้ามองพวกเขาแวบหนึ่ง แล้วลุกขึ้นยืนอย่างเงียบงัน หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็กัดฟันและยื่นมือไปทางคนทั้งสอง……“ขอ… ขอยืมเงินหน่อย”
