หลินชีเยี่ยเหยียบย่ำผ่านหิมะที่ทับถมจนหนา ผลักประตูใหญ่ของเรือนสี่ประสานเปิดออก กลิ่นหอมของอาหารผสมผสานกับเสียงตะโกนอึกทึกโถมเข้ามาจากลานบ้าน แสงอาทิตย์ยามบ่ายค่อยๆ สลัว ขณะที่แสงสีส้มของยามเย็นเริ่มไต่ขึ้นสู่ท้องฟ้าสีครามเข้ม“กลับมาแล้วเหรอ?”เสิ่นชิงจู่ที่พิงกำแพงสูบบุหรี่อยู่เห็นหลินชีเยี่ยกลับมา จึงยิ้มน้อยๆ“อืม”“จัดการเรื่องทุกอย่างเรียบร้อยแล้วใช่ไหม?”“เสร็จสิ้นหมดแล้ว” หลินชีเยี่ยยืนอยู่ที่ประตู สัมผัสถึงบรรยากาศที่ผ่อนคลายและสนุกสนานภายในลานบ้านเขายืดเส้นยืดสายอย่างที่แทบไม่เคยทำ “ถึงแม้ว่ากระบวนการจะคดเคี้ยวไปบ้าง แต่ผลลัพธ์ก็ออกมาสมบูรณ์แบบ”“ดีแล้ว”เสิ่นชิงจู่หยิบบุหรี่ออกมาจากอกเสื้ออย่างเป็นธรรมชาติ แล้วยื่นไปตรงหน้าหลินชีเยี่ย “ลองดูไหม?”ทันทีที่สิ้นเสียง เสิ่นชิงจู่ก็ส่ายหัวแล้วเก็บมือที่ยื่นบุหรี่กลับไป“ช่างเถอะ ช่างเถอะ มันไม่ดีต่อสุขภาพ”หลินชีเยี่ยยิ้มเล็กน้อย เดินผ่านเขาไปแล้วตบไหล่เบาๆ “ถ้าจำเป็นเมื่อไหร่ ฉันจะขอจากนายเอง”เขาเดินตรงเข้าไปในลานบ้าน“ครูฝึกหลิน!”ทันทีที่เดินเข้าไปในลาน หลี่เจินเจินก็อุ้มแมวขาวตัวหนึ่งวิ่งออกมาจากในบ้านแมวขาวในอ้อมแขนของเธอมีผ้าพันแผลพันอยู่ที่ขาข้างหนึ่ง ดูเหมือนจะเคลื่อนไหวลำบาก จึงต้องให้หลี่เจินเจินอุ้มไว้ ปล่อยให้มือที่นุ่มนวลและอบอุ่นนั้นลูบขนของมัน ดวงตาของมันเผยความอึดอัดใจเล็กน้อยมันเบือนหน้าหนี ดูเหมือนจะเขินอายเมื่อมองหน้าห
