ลินชีเยี่ยคนหลังมองหลี่เจินเจิน แล้วก็มองแมวขาวที่แก้มแดงก่ำในอ้อมแขน เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย“ครูฝึกหลิน คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม? ต้องการการรักษาไหมคะ?” หลี่เจินเจินถามด้วยความกังวล “พวกสิ่งลี้ลับเป็นยังไงบ้าง? แล้วก็พวกติงฉงเฟิง……”“เรื่องของสิ่งลี้ลับจัดการเรียบร้อยแล้ว พวกติงฉงเฟิงรู้ว่าพวกเธอปลอดภัยแล้วก็เลยลงเขาไปกินข้าวเย็นวันส่งท้ายปีเก่าแล้ว” หลินชีเยี่ยลูบหัวเธอพลางยิ้ม“ต้องมีความมั่นใจในครูฝึกหน่อยสิ”“สมกับเป็นครูฝึกหลินจริงๆ”“ฟางโม่ นายหายดีแล้วใช่ไหม?” หลินชีเยี่ยมองแมวขาวในอ้อมอกของเธอ ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มแล้วเอ่ยถามขึ้นมาก่อนร่างของแมวขาวสั่นเล็กน้อย“ไม่… ไม่มีปัญหาใหญ่แล้วครับ ท่านชีเยี่ย” แมวขาวฟางโม่ฝืนตอบด้วยสีหน้าเขินอาย“เอ๊ะ? แมวตัวนี้พูดได้ด้วยเหรอ?”จางเจิ้งถิงที่กำลังยุ่งอยู่กับการเตรียมอาหารเดินเข้ามาด้วยความประหลาดใจ เขาเช็ดมือทั้งสองข้างบนผ้ากันเปื้อน แล้วถามหลี่เจินเจินอย่างสงสัย“เจินเจิน นี่มัน……”“อ๋อ นี่เป็นเพื่อนร่วมชั้นของฉันน่ะ” หลี่เจินเจินจับอุ้งเท้าที่บาดเจ็บของแมวขาวขึ้นมา โบกเบาๆ แล้วพูดพร้อมรอยยิ้ม “มันบาดเจ็บ เลยต้องกลายร่างเป็นแบบนี้ แถมยังเคลื่อนไหวลำบากด้วย……ดูเหมือนว่ามันคงต้องอยู่ฉลองปีใหม่ที่บ้านเราแล้วล่ะ”“เพื่อนร่วมชั้น?” สีหน้าของจางเจิ้งถิงดูแปลกไป “เพื่อนผู้ชายหรือผู้หญิง?”“เพื่อนผู้ชาย”“โอ้……”จางเจิ้งถิงมุมปากกระตุกเล็กน้อย เหลือบมองแมวขาวฟาง
