กเรือนสี่ประสานเส้าผิงเกอสวมเสื้อคลุมสีแดงเข้ม เดินย่ำหิมะที่ทับถมอยู่ มุ่งหน้าไปยังประตูใหญ่ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์ในอ้อมอกก็ดังขึ้น เส้าผิงเกอชะงักไป ลังเลอยู่ชั่วขณะ ก่อนจะล้วงโทรศัพท์มือถือออกมา“ฮัลโหล?”[ผิงเกอ สุขสันต์วันปีใหม่]“เช่นกัน ผู้บัญชาการจั่ว” เส้าผิงเกอยิ้มอย่างจนใจ “โทรมาหาผมตอนนี้ คงไม่ใช่แค่เพื่อจะอวยพรปีใหม่ใช่ไหมครับ?”[……อืม]จั่วชิงที่อยู่ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดว่า [วันนี้ที่ด่านตรวจสองแห่งทางชายแดนตะวันตกเฉียงเหนือตรวจพบคลื่นการบุกรุกของสิ่งมีชีวิตจากภายนอก แต่เมื่อสืบสวนอย่างละเอียดแล้ว กลับไม่พบร่องรอยการเข้ามาของเทพต่างแดน ผมกังวลว่าพวกเทพต่างแดนเหล่านั้น อาจจะฉวยโอกาสที่พวกเรากำลังฉลองปีใหม่ ทำอะไรบางอย่าง เพื่อป้องกันไว้ก่อน…]“ผมเข้าใจแล้ว” เส้าผิงเกอพยักหน้า “ผมจะไปแนวหน้าตอนนี้ ประจำการที่ด่าน และวางตาข่ายฝัน เพื่อป้องกันไม่ให้สิ่งอื่นแทรกเข้ามาอีก”[ขอบคุณสำหรับความพยายามครับ]“นั่นเป็นหน้าที่ของผม”เส้าผิงเกอวางสายโทรศัพท์ ยืนนิ่งเงียบอยู่หน้าประตูใหญ่สีแดงชาดของเรือนสี่ประสานกลิ่นหอมของอาหารที่คุ้นเคย ผสานกับเสียงหัวเราะและพูดคุยอย่างมีความสุข ลอยออกมาจากหลังประตู เส้าผิงเกอยืนท่ามกลางหิมะเพียงลำพัง เสื้อคลุมสีแดงเข้มพลิ้วไหวเบาๆ ในสายลมไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไหร่ เขาถอนหายใจยาว ขยับฝีเท้าด้วยความเสียดายและอาลัยอาวรณ์ ก่อนจะหมุนตัวจากไปแอ๊ด!เขาเพิ
