ปรอบๆ อดไม่ได้ที่จะเบิกตากว้าง“เมื่อเทียบกับสำนักงานป่าไม้ของพวกคุณที่อำเภออันถ่า การอยู่อาศัยที่นี่สบายกว่ามากจริงๆ นั่นแหละ”“ไม่ ฉันไม่ได้หมายถึงเรื่องนั้น” เฉินหานส่ายหัว ชี้ไปยังเกล็ดหิมะที่ร่วงหล่นกระจัดกระจายบนท้องฟ้า “ฉันชอบหิมะและความเงียบสงบที่นี่ ฉันอยู่ที่อำเภออันถ่ามานาน จนเริ่มไม่คุ้นเคยกับชีวิตในเมืองที่เร่งรีบแล้ว”หลินชีเยี่ยหันไปมองเขาแล้วกล่าว “แต่ถ้าคุณชอบก็ดีแล้วนี่”หลังจากนั้นก็พูดต่อว่า “สุดท้ายแล้ว คุณอาจจะต้องอยู่ที่นี่อีกนาน”เฉินหานเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วถอนหายใจยาว“พูดตามตรง ฉันยังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทั้งๆ ที่กำลังจะล้มเหลวอยู่แล้ว แต่พอวานรปีศาจตัวนั้นปรากฏตัวขึ้นมา สถานการณ์ก็กลับมาเป็นปกติอย่างน่าประหลาด……นายว่า ในโลกนี้มีสิ่งลี้ลับที่อยู่ฝ่ายมนุษย์จริงๆ เหรอ?”“อาจจะมีก็ได้” หลินชีเยี่ยยิ้มอย่างมีเลศนัยในขณะที่ทั้งสองกำลังพูดคุยกันอยู่นั้น หลี่เจินเจินอุ้มแมวขาวเดินวนรอบลานบ้านแล้วเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าหลินชีเยี่ยกับเฉินหาน“คุณอาเฉิน คุณเจอคุณลุงเส้าของฉันไหมคะ?” เธออดถามไม่ได้“เจอสิ”“เขาบอกไหมว่าจะกลับมาเมื่อไหร่?”“เขาบอกว่าถ้าทุกอย่างราบรื่น น่าจะกลับมาทันกินข้าวคืนส่งท้ายปีเก่า” เฉินหานมองท้องฟ้าแล้วพูดอย่างสงสัย“ตามหลักแล้ว ควรจะมาถึงแล้วนะ……”ทันใดนั้น หลินชีเยี่ยราวกับรับรู้บางสิ่งบางอย่าง เงยหน้ามองไปยังที่ไกลๆ แล้วจมอยู่ในความเงียบ……ด้านนอ
